้นกชนิดนี้จะไม่ล่าคนแคระเป็นอาหาร แต่ยามมันวางไข่จะมีนิสัยดุร้ายยิ่งนัก กว่าจะได้มาสักใบย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย ถือเป็นอาหารล้ำค่า” สุนัขขาวเอียงศีรษะกระซิบข้างหูซ่งโหยวและแมวสามสี “เวลาทานให้จิ้มกับน้ำจิ้มสูตรพิเศษของอาณาจักรคนแคระ รสชาติจะออกเปรี้ยว ถือว่าเลิศรสทีเดียว”
ทว่าแม่นางสามสีกลับก้มหน้าเขมือบไข่ทั้งฟองเข้าปากไปเสียแล้ว เคี้ยวอยู่ไม่นานก็กลืนลงคอไป
หลังจากกลืนลงไปแล้วนางถึงเพิ่งจะได้ยินสิ่งที่สุนัขขาวพูด จึงเผลอชะงักไปเล็กน้อย
ส่วนซ่งโหยวไม่ได้รีบร้อน เมื่อเหล่าบ่าวรับใช้ยกน้ำจิ้มมาวาง เขาจึงใช้มีดไม้เล็กๆ หั่นไข่นกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย จิ้มลงในน้ำจิ้มสีน้ำตาลเข้มแล้วส่งเข้าปาก
“หืม”
เป็นจริงดังที่สุนัขขาวว่า รสสัมผัสนั้นเปรี้ยวนำ ช่วยเจริญอาหารได้ดีนัก
ไข่นกที่จืดชืดพลันมีรสชาติจัดจ้านขึ้นมาทันที
ไม่เพียงเท่านั้น รสชาตินี้ยังให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างประหลาด
ด้วยความสงสัย ซ่งโหยวจึงใช้มีดไม้กวนในถ้วยน้ำจิ้มไปมา จนกระทั่งเห็นเมล็ดเล็กๆ ขนาดเท่าปลายนิ้ว เขาถึงพลันระลึกได้ว่า สิ่งนี้ทำมาจากมะเขือเทศนั่นเอง
“อร่อยไหม”
เสียงเล็กแผ่วเบาของเจ้าแมวดังขึ้นข้างกาย
“…”
ซ่งโหยวไม่ได้กล่าววาจา เพียงใช้มีดไม้จิ้มไข่นกที่เหลือไปคลุกเคล้าในน้ำจิ้มจนทั่ว แล้วยื่นให้แม่นางสามสี
เจ้าแมวอ้าปากงับไปทั้งคำในทันที
“เปรี้ยวจังเลย~”
ในงานเลี้ยงไม่รู้ว่ามีสายตากี่คู่ที่จ้องมองพวกเขาอยู่ เมื่อเห
