ียด
“ข้าล้อเล่นน่ะ แม่นางสามสีอย่าถือสาเลย” ซ่งโหยวยิ้มน้อยๆ “โบราณว่าไว้ อ่านตำราหมื่นเล่ม มิสู้เดินทางหมื่นลี้ ยามนี้แม่นางสามสีได้เห็นอาณาจักรแมวด้วยตาตนเอง ได้พบเห็นเรื่องราวแปลกประหลาดมากมาย ไม่ใช่ว่าน่าสนใจกว่าการอ่านจากตำราหรอกหรือ”
“นั่นสินะ…”
“หากแม่นางสามสีตั้งใจเขียนบันทึกการเดินทาง บันทึกสิ่งที่พบเห็นมาตลอดทาง ตั้งใจเขียนให้ดีสักหน่อย เมื่อรวบรวมเป็นเล่มแล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะถูกจดจำไปตลอดชั่วลูกชั่วหลานก็ได้นะ”
“จริงหรือ”
“ก็อาจจะเป็นเช่นนั้น…”
“ก็อาจจะเป็นเช่นนั้น!”
“ก็อาจจะเป็นเช่นนั้น…”
“เขียนเหมือนที่เจ้าเขียนน่ะหรือ”
“ก็คล้ายๆ กัน”
“ก็คล้ายๆ กัน!”
แมวสามสีเบิกตาโตด้วยความประหลาดใจ
“พักผ่อนเถิดแม่นางสามสี หากไม่อยากพัก จะบำเพ็ญตบะเสียหน่อยก็ดี พลังวิญญาณที่นี่เข้มข้นและพิเศษนัก ซึมซับไว้ย่อมเป็นผลดีต่อการบำเพ็ญตน หากไม่อยากบำเพ็ญ ก็นั่งมองทะเลเรืองแสงไปเถิด โลกนี้มีการเปลี่ยนแปลงนับหมื่นแสน ทุกแห่งหนล้วนมีความลี้ลับ” ซ่งโหย่วกล่าว “บางทีตื่นขึ้นมาวันพรุ่งนี้ บนเกาะนี้อาจจะไม่มีอาณาจักรวิฬารหรืออาณาจักรสุนัขแล้ว เหลือเพียงฝูงแมวและสุนัขธรรมดาที่พูดไม่ได้ก็เป็นได้”
“ไม่มีแล้วหรือ”
“เพียงแค่ยกตัวอย่างน่ะ”
“ตัวอย่าง…”
เจ้าแมวน้อยหันมามองนักพรตหนุ่ม เห็นเขานั่งหลับตาขัดสมาธิแล้ว นางจึงหมอบกายลงบ้าง ทว่านางหาได้บำเพ็ญตบะหรือข่มตานอนหลับ เพียงแต่นอนหมอบวางคางแนบพื้น เบิกตากลม
