โตจ้องมองเกลียวคลื่นที่ม้วนตัวเป็นแสงเรืองรอง บางครั้งเมื่อเห็นปลาว่ายโฉบผ่านผิวน้ำ ทิ้งร่องรอยแสงสีน้ำเงินเป็นทางยาว นางก็จะทอดสายตาตามไปอย่างเพลิดเพลินและอิ่มเอมใจ
ไม่นานนัก ความง่วงก็เริ่มเข้าจู่โจม
แมวสามสีระลึกถึงคำพูดของนักพรต นางพลิกกายตะแคงข้างหันหน้าเข้าหาเขา หรี่ตาจ้องมองเงาร่างของเขาไว้ แล้วค่อยๆ จมลงสู่ห้วงนิทรา ส่วนนักพรตยังคงดื่มด่ำกับสัมผัสแห่งฟ้าดิน พลังวิญญาณแห่งดินแดนโพ้นทะเลนั้นช่างลี้ลับและน่าสนใจยิ่งนัก
เช้าวันต่อมา ซ่งโหยวไปเยือนอาณาจักรสุนัข
สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ กษัตริย์แห่งอาณาจักรสุนัขยังเยาว์วัยนัก เป็นเพียงสุนัขสีดำตัวย่อมๆ ที่ยังโตไม่เต็มวัย แม้น้ำเสียงยามเอ่ยปากจะยังดูไร้เดียงสา ทว่าถ้อยคำและท่วงท่ากลับดูมีหลักการและองอาจยิ่ง
“ตัวข้าเดิมเป็นนักพรตจากแคว้นต้าเยี่ยน ออกเดินทางท่องโลกกว้าง จนช่วงนี้ได้ล่องเรือมาถึงอาณาจักรสรรพสัตว์ และขึ้นฝั่งที่แดนซาโจวของอาณาจักรวิฬาร ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากแม่ทัพรักษาชายแดน ทั้งยังมครองข้าและแม่นางสามสีไปถึงใจกลางอาณาจักร ซึ่งทางนั้นก็ให้การต้อนรับอย่างดียิ่งเช่นกัน” ซ่งโหยวประสานมือคารวะราชาสุนัขพลางอธิบายอย่างใจเย็น “เดิมทีข้าหาได้มีเจตนาจะก้าวก่ายข้อพิพาทระหว่างอาณาจักรของท่านและวิฬาร เพียงแต่แม่ทัพหวงผู้รักษาชายแดนวิฬารนั้นละทิ้งหน้าที่เพราะมาส่งข้า จนเป็นเหตุให้กองทัพของท่านบุกจู่โจมได้สำเร็จ อีกทั้งข้ายัง
