ได้ยินมาว่าทั้งสองอาณาจักรล้วนมีบรรพบุรุษมาจากต้าเยี่ยน เปรียบได้กับคนบ้านเดียวกัน ทั้งยังเคยเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกันมาตลอดเพื่อต้านศึกวานร เมื่อเห็นทั้งสองฝ่ายต้องมาเข่นฆ่ากันเองเพราะเรื่องเข้าใจผิด ข้าจึงรู้สึกไม่สบายใจนัก เมื่อคืนจึงออกหน้าขอให้ทางท่านถอนทัพ หากมีสิ่งใดล่วงเกินไปบ้าง ก็ขอให้ฝ่าบาทโปรดประทานอภัย”
“ท่านนักพรตซ่งมีอิทธิฤทธิ์แก่กล้า เพียงแค่เทพเจ้าแมวที่เป็นผู้ติดตามยังมีบารมีสยบหล้า แม้จะมีส่วนที่ล่วงเกินไปบ้าง พวกข้าจะบังอาจเอาความได้อย่างไร” ราชาสุนัขจ้องมองเขาด้วยสายตาที่จนใจ “อีกทั้งอาณาจักรสุนัขของข้ายังชื่นชมดินแดนต้าเยี่ยนมาตลอด นับถือมนุษย์ประดุจเทพเจ้า จะกล้าก่อเหตุสร้างความความขุ่นเคืองได้อย่างไรกัน”
“หากไม่ใช่เพราะการมาของข้า ทำให้แม่ทัพหวงละเลยหน้าที่ กองทัพของท่านก็คงไม่อาจบุกเข้าสู่ซาโจวได้โดยง่าย…”
ซ่งโหยวกล่าวคำเหล่านี้ออกไปด้วยความรู้สึกขัดเขินในใจ ทว่าเขายังคงสงวนท่าทีไว้ได้
เขาหยุดเว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งแมวและสุนัขต่างก็มีรากเหง้าเดียวกัน ทั้งยังมีศัตรูร่วมกัน หากต้องมาสู้รบกันไม่จบสิ้นเพียงเพราะความเข้าใจผิดเล็กน้อย เช่นนั้นจะไม่เป็นการเปิดโอกาสให้อาณาจักรวานรชุบมือเปิบหรอกหรือ”
“ท่านนักพรตหมายความว่าอย่างไร” ราชาสุนัขลุกขึ้นยืนทันที
“…”
ราชาเยาว์วัยแห่งสุนัขนิ่งเงียบไป ดวงตาฉายแววครุ่นคิด
“พวกแมวเหล่านั้นล้วนเย่อหย
