ิ่งและหัวอ่อนนัก เรื่องที่พลทหารวารีของเราล่วงล้ำเข้าไปในเขตซาโจวนั้นเป็นความผิดจริง แต่พวกมันไม่คิดบ้างหรือว่า หากเป็นการรุกรานจริงๆ เหตุใดจึงจะมีทหารเรือเพียงสิบกว่าตัว ฝ่ายข้าน่ะยินดีจะปรับความเข้าใจมาตลอด พวกนั้นต่างหากที่ดื้อดึง”
“ทูลฝ่าบาทตาม ราชาแมวเองก็ตระหนักแล้วว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด เพียงแต่ทั้งสองฝ่ายต่างมีการบาดเจ็บล้มตาย เมื่อต่างฝ่ายต่างดึงดัน ความเข้าใจผิดจึงคลี่คลายได้ยากจนกลายเป็นรอยร้าวที่ลึกขึ้นตามกาลเวลาเท่านั้นเอง”
“จริงหรือ”
“ข้ายินดีเป็นคนกลางให้”
“…”
ราชาสุนัขกวาดมองไปรอบข้าง เหล่าขุนนางและมหาเสนาธิการต่างไม่มีใครคัดค้าน
ในที่สุดราชาสุนัขจึงกล่าวว่า “รสุนัขอย่างพวกข้าเชื่อใจมนุษย์เสมอมา เพียงแต่พวกแมวนั้นทั้งระแวงและจองหอง ไม่รู้ว่าพวกมันจะ…”
“อาณาจักรท่านเชื่อใจข้า อาณาจักรแมวเชื่อใจแม่นางสามสี หากจะหาคนกลางมาไกล่เกลี่ย เกรงว่าคงไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าพวกเราอีกแล้ว”
“หากท่านนักพรตสามารถทำให้ทั้งสองอาณาจักรกลับมาเป็นไมตรีกันได้จริง ข้าคงต้องขอบคุณท่านอย่างยิ่ง”
“เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น” ซ่งโหยวกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจพร้อมกับแม่นางสามสี “เพียงแต่การออกทะเลครานี้ ข้ามีจุดประสงค์เพื่อไปเยือนอาณาจักรคนแคระ ได้ยินว่าในอาณาจักรสุนัขมีปราชญ์ผู้ชื่นชอบการเดินเรือและเคยมีการติดต่อกับอาณาจักรคนแคระอยู่บ้าง หากทั้งสองอาณาจักรกลับมาปรองดองกันแล้ว และฝ่าบาททรงอนุญาต ไม่ทรา
