รือเมื่อครู่ แม่นางสามสีก็ได้ค้นพบว่าหาดทรายแห่งนี้ไม่เหมือนกับที่อื่นที่นางเคยไปเยือนมาหลายต่อหลายแห่ง ไม่ว่าทรายเหล่านั้นจะอยู่ริมทะเลหรือไม่ ก็มักจะสังเกตเห็นรูเล็กๆ นับไม่ถ้วนกระจายตัวอยู่หนาแน่น รูพวกนั้นมีขนาดพอๆ กับรูที่นางและนักพรตใช้ไม้ไผ่เหลาจากอารามโจ่วเจียวทิ่มลงไปตามพื้น บนรูจะมีเม็ดทรายกองอยู่ เมื่อใดที่ไม่มีผู้คนสัญจรไปมา ผืนทรายแห่งนี้ก็จะถูกยึดครองโดยปูตัวจ้อยขนาดเท่าเมล็ดถั่ว
แม้ปูเหล่านี้จะตัวเล็กแต่ปราดเปรียวยิ่งนัก พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย พวกมันก็พากันวิ่งกรูกลับเข้ารูอย่างรวดเร็ว
ถ้าพวกมันไม่วิ่งก็แล้วไป แต่ในเมื่อพวกมันพากันวิ่งเช่นนี้ ย่อมดึงดูดความสนใจของนางเอาไว้
แม่นางสามสีจ้องมองตาค้าง ไม่ได้ยินว่านักพรตพูดอะไร ร่างกายของนางไม่ฟังคำสั่งเสียแล้ว นางสะบัดน้ำออกจากตัวแล้วกระโจนเข้าใส่ทันที
เจ้าสิ่งมีชีวิตเล็กๆ เหล่านี้วิ่งเร็วยิ่งนัก
แต่จะวิ่งเร็วสู้แม่นางสามสีได้หรือ
ซ่งโหยวยืนอยู่ที่ไกล เขานั่งพิงกาบเรือ เคาะทรายและคราบเกลือออกจากเท้า พลางจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม
เห็นเพียงเจ้าแมวกางอุ้งเท้ากระโดดไปมาบนหาดทราย เดี๋ยวก็กระโดดไปทับปูเอาไว้แล้วก้มลงไปสำรวจอย่างใกล้ชิดด้วยความอยากรู้อยากเห็น เดี๋ยวก็คาบปูมาวางไว้บนฝ่ามือของนักพรตให้เขาเล่นด้วย หรือไม่ก็คาบไปให้นกนางแอ่นกิน เดี๋ยวก็อุดรูที่ปูกำลังจะวิ่งเข้าไปเพื่อดูว่ามันจะหนีไปทางไหนต่อ เด
