รเปลี่ยนกลายเป็นนักพรตเฒ่า ผมเผ้าและหนวดเคราล้วนขาวโพลน ครั้นเขาพ่นลมหายใจออกมา ทั้งขุนนางร่างท้วม ชายแบกหามอีกคนและเก้าอี้ไม้ไผ่ต่างก็มลายหายไปกลายเป็นควันสีเขียว เมื่อองค์เทพขานประวัติการทำความดีและตำแหน่งเทพเสร็จสิ้น เขาก็ขึ้นหลังนกกระเรียนเหินสู่เวหาไปเช่นกัน
เป็นไปตามที่ขุนนางหนุ่มคาดการณ์ไว้ คนพวกนั้นล้วนได้เป็นเทพเซียนเพราะอุทกภัยที่เฟิงโจวและเหยาโจว และเพราะเหตุนี้จึงได้กลายเป็นเทพวารีทั้งสิ้น
ดูเหมือนว่านักพรตเฒ่าจะมีลำดับยศสูงสุดและได้รับตำแหน่งสำคัญ คงเป็นเพราะยามมีชีวิตอยู่บำเพ็ญตบะไว้สูงส่งนั่นเอง
ขุนนางหนุ่มลอบมองตาไม่กะพริบ ทว่าในใจหาได้มีความอิจฉาริษยาไม่ เขากลับรู้สึกซาบซึ้งใจมากกว่าที่ครั้งหนึ่งเคยได้ร่วมเดินทางขึ้นเขาและสนทนากับผู้มีศีลธรรมสูงส่งเช่นนี้ ทั้งยังตื่นเต้นที่ตนได้เห็นภาพเหตุการณ์ที่ปุถุชนคนธรรมดาทั้งหลายอาจได้ยินมาจากเรื่องเล่าหรืออ่านจากตำรา แม้จะไม่ได้ช่วยยกระดับชีวิตเขาในทันใด แต่อย่างน้อยการเดินทางครั้งนี้ก็ไม่เสียเที่ยวแล้ว เขายังนึกขบขันอยู่ในใจว่าเทพเซียนเหล่านี้ต่างพยายามสำแดงอิทธิฤทธิ์มากมายเพื่อมิให้มนุษย์เดินดินมองออก ช่างน่าสนใจเหลือเกิน หากนำไปเขียนเป็นเรื่องราวและเล่าให้ผู้อื่นฟัง คนส่วนใหญ่ก็คงมองว่าเป็นเรื่องเหลวไหล
แต่ถึงกระนั้นเขากลับรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของนักพรตซ่ง
หากมิได้นักพรตซ่ง เขาคงไม่ได้เห็นภาพนี้หรอก
ไม่รู้ว่าในยามนี้นักพรต
