กข้าจะไปที่นั่น ควรจะเริ่มต้นค้นหาจากที่ใดดี”
“ข้าว่าแล้วว่าคุณชายต้องสนใจ!”
“เรื่องพิสดารเช่นนี้ ข้าย่อมสนใจเป็นธรรมดา” ซ่งโหยวตอบตามจริง
“หากเป็นเช่นนั้น ให้ท่านไปที่อำเภอหลานอันแห่งชางจวิ้น” ชายหนุ่มครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ที่นั่นอาจไม่ใช่จุดที่ใกล้กับตำแหน่งของอาณาจักรคนแคระที่สุด แต่ถือว่าค่อนข้างครึกครื้นดี จะซื้อเรือหรือเช่าเรือออกทะเลย่อมสะดวกกว่า ทั้งยังมีตำนานเล่าขานมากมาย หากท่านอยากสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมก็ถือว่าเหมาะนัก”
“ข้าจะจำไว้”
“ได้ยินว่าโพ้นทะเลล่างโจวมิได้มีเพียงอาณาจักรคนแคระ ยังมีอาณาจักรยักษาและอาณาจักรปีศาจตนอื่นอีกมากมาย บ้างก็อันตราย บ้างก็น่าสนใจ บ้างก็ฟังดูเหมือนเป็นเรื่องที่ชาวบ้านกุขึ้นมาเอง แต่เรื่องราวเหล่านั้นก็เป็นเพียงเรื่องเล่าภูตผีปีศาจทั่วไป ไม่น่าอัศจรรย์เท่าอาณาจักรคนแคระหรอก” ขุนนางหนุ่มกล่าวพลางเหลือบมองไปด้านข้าง “โอ้ แม่นางน้อยกลับมาพร้อมฟืนแล้ว”
“นางขยันขันแข็งเช่นนี้เสมอ ทั้งยังดูแลข้าเป็นอย่างดี”
ซ่งโหยวมองตามสายตาเขาไป
เด็กหญิงตัวน้อยในชุดสามสีอุ้มฟืนกองโตเดินเข้ามา นางจ้องมองขุนนางหนุ่มด้วยความฉงน พลางสงสัยว่าพวกเขากำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่ถึงได้ดูคุยออกรสเพียงนี้ ครั้นเดินเข้ามาใกล้ก็ได้ยินประโยคที่ซ่งโหยวกล่าวชมพอดี
นางจึงแสร้งว่าไม่รู้ไม่ชี้ สำรวมท่าที ก้มหน้าก้มตาลง ก่อนจะวางฟืนลงแล้วก่อกองไฟอย่างชำนาญ จากนั้นจึงหยิบหินธรรมดาๆ สองก
