คอยดูว่าเขากำลังทำอะไร เมื่อเห็นว่าเขายังคงนิ่งสงบดังเดิม นางจึงรีบเบนสายตากลับไปปฏิบัติภารกิจเสาะหาเคล็ดลับของนางต่อทันที
สายลมบนยอดเขาพัดแรงนัก แม้จะเป็นฤดูร้อนก็ยังสัมผัสได้ถึงความเยือกเย็น
แต่ไม่ว่าลมจะพัดแรงเพียงใด บนยอดเขาจุนเจ่อจะยังคงมีชั้นเมฆบางๆ ลอยอยู่เสมอ เมฆเหล่านั้นค่อยๆ เปลี่ยนรูปทรงไปตามแรงลม บ้างก็ถูกยืดออกเป็นแนวยาว บ้างก็ถูกฉีกออกเป็นริ้วบางๆ ทว่าครู่ต่อมาก็หลอมรวมตัวขึ้นใหม่ เป็นดั่งสายใยที่ไม่มีวันจางหายไปสิ้น
“ฮ้าว…”
แม่นางสามสีหาวออกมา
สุดท้ายนางก็เริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายบ้างแล้ว
นางหันไปมองนักพรตอีกครั้ง เห็นเขายังคงนิ่งจึงเม้มปาก พยายามฝืนรวบรวมสมาธิในการเรียนรู้ต่อไป บัดนี้ใบหน้าเล็กๆ นั้นเริ่มฉายแววจริงจังขึ้นมาบ้างแล้ว
ทว่าภูเขาที่คงสภาพเช่นเดิมไม่แปรเปลี่ยนมานับหมื่นปีนั้นกลับว่างเปล่าถึงเพียงนั้น ยามแรกเห็นอาจรู้สึกแปลกใหม่ ทว่ามองนานไปก็กลับกลายเป็นความจำเจ จะให้แมวอย่างนางมาทำเรื่องเช่นนี้ ก็ถือว่าฝืนใจนางมากจริงๆ
แม่นางสามสีพยายามจะตั้งใจ ทว่าร่างกายกลับไม่รักดี ค่อยๆ โน้มตัวเอนไปทางนักพรตจนสุดท้ายก็พิงลงบนตัวเขา
ความอบอุ่นแผ่ออกมาจากกายนักพรต แม้เนื้อผ้าจะมิได้นุ่มละมุน ทว่ากลับให้ความรู้สึกสบายและคุ้นเคยอย่างยิ่ง ทั้งยังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันแสนคุ้นเคย พิงลงไปเช่นนี้ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะล้มพับลงไป ช่างสุขใจเหลือเกิน
พอได้พิงแล้วก็คร้านที่จะยืดตัวตรงอี
