กต่อไป
“แบบนี้ก็มองเห็นภูเขาเหมือนกัน…”
แม่นางสามสีปลอบใจตนเอง นางยังคงหันหน้าไปทางภูเขาจุนเจ่อ พยายามลืมตาจ้องมองภูเขานั้นต่อไป
ในฐานะที่เขาจุนเจ่อเป็นหนึ่งในยอดเขาเลื่องชื่อแห่งใต้หล้า ย่อมอุดมไปด้วยพลังวิญญาณมหาศาล ซึ่งเป็นสิ่งที่เหล่าปีศาจโหยหา วิมานสวรรค์เป็นจุดศูนย์รวมของจิตวิญญาณแห่งทวยเทพและเป็นสถานที่ที่ซ้อนเร้นความลับอันวิจิตรไว้มากมาย เขาจุนเจ่อซึ่งถูกขนานนามว่าอยู่ใกล้สรวงสวรรค์ที่สุดจึงได้รับกลิ่นอายแห่งความลี้ลับนั้นมาด้วย
ทว่าแม่นางสามสีหาได้มองเห็นถึงความลึกซึ้งนั้น นางรู้เพียงว่ามันช่างสบายเหลือเกิน
โดยเฉพาะยามได้พิงหลังนักพรตเช่นนี้ ก็ยิ่งสบายขึ้นไปอีก
ไม่ทันไรก็เริ่มรู้สึกถึงความหนักอึ้งบนเปลือกตา
ภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่าเลือนลง
แม่นางสามสีรู้สึกแปลกใจที่ตอนนางสัปหงกเวลามักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงแค่ก้มหน้าหลับตาลงครู่เดียว กว่าจะลืมตาขึ้นมาอีกทีก็พบว่าเวลาได้ล่วงเลยไปเนิ่นนานแล้ว ราวกับว่ามีแมวตัวอื่นขโมยเวลาของนางไปเสียอย่างนั้น ทว่าบางครั้งเวลากลับเดินช้าจนน่าใจหาย ทั้งที่คิดว่าผ่านไปแสนนานเสมือนใกล้จะหมดวันแล้ว แต่แท้จริงกลับผ่านไปไม่นานเลย
นางไม่อาจหาข้อสรุปในเรื่องนี้ได้
จะโทษก็คงต้องโทษเวลา
หากจะหาบทสรุปจริงๆ ก็คงต้องโทษเวลาอยู่ดี เพราะมันมักจะทำตัวตรงข้ามกับแม่นางสามสีเสมอ
ยามใดที่นางอยากให้เวลาเดินช้าลง มันกลับวิ่งหนี ทว่ายามใดที่อยากให้มันผ่านไปเร็วๆ มั
