่ด้านหลังเขาเยี่ยซาน กว่าจะเดินครบรอบหนึ่งต้องใช้เวลาไม่น้อย ทะเลสาบแห่งนี้ก็เต็มไปด้วยน้ำที่สะท้อนนภาสีครามและเมฆาขาว
ไกลออกไปมีแม่น้ำสายหนึ่งโอบล้อมเขาเยี่ยซานทั้งลูก มีเพียงสะพานหินเดียวที่ทอดข้ามแม่น้ำนั้น
สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือความเขียวขจี ต้นไม้บนเขากำลังออกดอกออกผล จะมีกลิ่นอายความรกร้างว่างเปล่าที่ไม่มีแม้แต่หญ้าขึ้นอยู่ได้อย่างไร
“ต้นไม้เหล่านี้ เจ้าก็เป็นคนปลูกหรือ” ซ่งโหยวถามนกนางแอ่นที่อยู่ข้างกาย
“เรียนคุณชาย ต้นไม้ที่เยี่ยนอันปลูกเพิ่งจะเริ่มงอกเท่านั้น วัชพืชเหล่านี้เป็นเมล็ดหญ้าที่ข้าคาบมาปลูกเอง ส่วนต้นไม้ที่เติบโตขึ้นมานั้นเป็นสิ่งที่เซียนชราชิงมู่ปลูกไว้ขอรับ” นกนางแอ่นตอบตามตรง “มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เซียนชราชิงมู่มาที่นี่เพื่อส่งสาร ก่อนจากไป ท่านกล่าวว่าที่นี่มีเพียงหญ้าเขียว แต่ไม่มีต้นไม้ใหญ่ ช่างน่าเบื่อหน่ายยิ่งนัก ดังนั้นท่านจึงโบกมือร่ายอาคมไว้ ผ่านไปไม่กี่วัน ที่นี่ก็เต็มไปด้วยต้นไม้แล้วขอรับ”
“เซียนชราชิงมู่มีอิทธิฤทธิ์ที่น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก”
“หลังจากนั้นเยี่ยนอันก็มักจะมาทำความเข้าใจเคล็ดวิชาอันล้ำลึกที่ซ่อนอยู่ในต้นไม้ ผลลัพธ์ที่ได้ก็ถือว่าน่าพึงพอใจนัก”
“เจ้าก็ฉลาดเฉลียวนัก”
“น่าเสียดายที่ความสามารถของเยี่ยนอันยังไม่เพียงพอ จึงไม่สามารถขับปราณหยินและปราณภูตผีออกไปได้อย่างสมบูรณ์ขอรับ” นกนางแอ่นกล่าว “ที่อื่นต่างก็มีดอกไม้บานเต็มเขาแล้ว แต่หญ้าเหล่านี
