ต่ไม่เคยทำสิ่งที่เป็นโทษต่อแคว้นต้าเยี่ยนหรือมนุษยชาติเลย แม้แต่เมืองผีบนเขาเยี่ยซาน ข้าก็อุทิศกำลังทั้งหมดสร้างมันขึ้นมา”
“แล้วการที่ดาบสะบั้นวารีไปตกอยู่ในมือพวกจอมมารแดนเหนือนั่นไม่นับว่าเป็นโทษต่อมวลมนุษย์หรือ” ซ่งโหยวถาม
“ที่แท้สหายบำเพ็ญก็เก็บมันไปนี่เอง” เขาส่ายหน้า น่าเสียดายที่นักพรตผู้นี้มีตบะสูงส่งเกินไป นอกจากตนจะพยากรณ์ได้ไม่แม่นยำพอแล้ว ลึกๆ ก็ใช่ว่าจะกล้านัก “เดิมทีดาบสะบั้นวารีถูกเก็บไว้ในคลังสมบัติราชวงศ์ สหายบำเพ็ญคิดหรือว่าฮ่องเต้นักรบเช่นพระองค์จะยอมเชื่อข้าทุกคำหรือยอมมอบทุกอย่างที่ข้าขอ”
“ฝ่าบาททรงเก่งกาจ”
“พูดไปก็ไร้ประโยชน์แล้ว พระชนม์ชีพของฝ่าบาทเหลืออีกมากสุดแค่สองหรือสามปี เรื่องนี้ล้มเหลวแล้ว พระองค์ไม่มีวันได้เป็นจ้าวแห่งขุมนรกอีกต่อไป” ว่าแล้วก็เริ่มเล่าเรื่องต่อ “ข้าวางรากฐานระบบเมืองผีไว้หมดแล้ว กำหนดกฎเกณฑ์ต่างๆ ขึ้นเรียบร้อย ผู้ดำรงตำแหน่งในนั้น ยามมีชีวิตล้วนทำงานด้วยความสุจริต ข้ามิได้ปูทางอะไรให้วิมานสวรรค์หรือฝ่าบาทเลย ไม่ใช่ว่าข้าไม่จงรักภักดี ทว่าตั้งแต่วันที่สหายบำเพ็ญเหยียบย่างเข้ามาในนครฉางจิง ข้าก็รู้แล้วว่าทำอย่างไรพระองค์ก็ขึ้นเป็นจ้าวแห่งขุมนรกไม่ได้ ต่อให้แผนการของข้าจะสำเร็จ ก็ไม่มีทางเป็นเช่นนั้น”
เขาเงยหน้ามองซ่งโหยว “สหายบำเพ็ญจะใช้ระบบเดิมกับเมืองผีก็ได้ รอพวกวิญญาณกลับมาแล้วค่อยสร้างเมืองขึ้นใหม่ ทุกอย่างก็จะกลับไปเข้าที่เข้าทาง
