่างเจิดจ้ายิ่งขึ้นกว่าเดิม จนทั้งผืนแผ่นดินแทบจะถูกย้อมให้กลายเป็นสีทองอร่าม ทั้งยังมองเห็นชัดแม้กระทั่งช่องว่างระหว่างเกล็ดบนเกราะขององค์เทพ
ราชครูเพียงลายตามองไปยังที่ไกล เหลือบไปเห็นยักษ์เผ่าแรดขาวที่ล้มลงในทะเลสาบกำลังยื่นมือมาทางเขา แม้มันจะยังมีสติอยู่ แต่ก็ได้รับบาดเจ็บจากสายฟ้าจนขยับตัวได้ยากนัก ปีศาจตนนี้ใสซื่อนัก ถึงได้คิดจะเหวี่ยงแสงเทวะออกไป หมายจะย้ายร่างของราชครูออกไปจากจุดนั้น แต่น่าเสียดายที่องค์เทพจวี้ซิงได้ล้มลงมาทับร่างของเขาแล้ว
ได้แต่คิดว่าถ้าตนเองมีอิทธิฤทธิ์เช่นนี้บ้างก็คงดี นี่คือความคิดสุดท้ายของราชครูก่อนจะสิ้นลม
โครม!
เกิดเป็นเสียงดังสนั่น ยอดเขาพลันพังทลายลง
ยักษ์แก่นพลังใต้พิภพไม่ลังเล รีบพุ่งเข้าประมืออีกครั้ง
โครม!
โครม!
โครม!
หมัดแล้วหมัดเล่าอย่างไม่ปรานี ทุบจนภูเขาราบเรียบ ผืนดินพังทลาย
ในตอนแรกองค์เทพยังคิดจะดิ้นรน ทว่าดิ้นรนไปก็เปล่าประโยชน์ ไม่ช้าก็แน่นิ่งไม่ไหวติง ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเพียงใดกว่ารัศมีเทพจะดับสูญไป
ร่างจำแลงองค์เทพกลายเป็นแสงดาวนับหมื่นดวง ค่อยๆ สลายหายไปในอากาศ
บัดนี้การประลองชี้ชะตาได้จบลงแล้ว
ซ่งโหยวละสายตาหันไปมองท้องฟ้า
“เทพดารา…”
ซ่งโหยวพึมพำกับตัวเอง
จากนั้นจึงหันไปมองยังที่ไกล
จระเข้ชราซึ่งมีขนาดตัวใหญ่ที่สุดและมีฝีมือใกล้เคียงกับยอดบรรพชนของเผ่าได้ตายไปแล้ว ร่างครึ่งบนจมอยู่ในน้ำ หางพาดอยู่บนภูเขา ส่วนแม่นางจิ้งจอกนั้นกลับห
