นวันนี้
ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย
อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ novel-lucky
กระทั่งมีคนเริ่มสังเกตเห็นบางสิ่ง
ไม่ทันไร ทั้งลมหนาว หยาดฝนพรำ และหิมะขาวที่ร่วงโปรยปรายลงสู่ท้องถนนแห่งเมืองฉางจิงพลันสงบลง ฟ้าเบื้องบนอันหม่นมัวคล้ายถูกมือล่องหนแยกออก เผยให้เห็นผืนนภาสีครามและแสงตะวันที่สาดลงบนถนน ต่อให้เป็นชาวบ้านที่อยู่ไกลจากหอเซียนกระเรียน แม้ไม่ได้ยินเสียงพิณ ก็ยังสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ใช่ว่าจะพบเจอได้ในยามเหมันต์นี้
ผึ่ง!
ประหนึ่งสายพิณขาดสะบั้น
ผู้คนที่ยังลุ่มหลงอยู่ในท่วงทำนองล้วนพากันสะดุ้งโหยง ราวถูกฉุดกระชากออกจากห้วงฝันที่ถักทอขึ้นมาเอง ต่างตกอยู่ในความมึนงงและตะลึงงัน ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร
แม่นางหว่านเจียงไม่เคยทำสายพิณขาดมาก่อนเลย
ยังไม่ทันจะเรียกสติคืนมา เหล่าแขกต่างพากันเบิกตากว้าง บางคนมองไปยังม่านกั้นเรือนด้านหลัง บางคนเงยหน้าขึ้นมองเพดานไม้
บ้างกระซิบกระซาบ บ้างขมวดคิ้ว
บางคนที่เคยขึ้นไปฟังพิณชั้นสองอยู่บ่อยครั้งคิดจะขึ้นไปดูก็ถูกขวางไว้
ผ่านไปเนิ่นนานจึงมีเสียงฝีเท้าแว่วมาจากบันไดไม้
เพราะเป็นบันไดไม้ เสียงจึงชัดเจนยิ่งนัก
ผู้คนพากันเงียบ ก่อนจะแหงนหน้ามองขึ้นไป
บรรยากาศในโถงใหญ่
