อาเจียน แต่แม่นางสามสีกลับว่ามันเหมือนน้ำเปล่า ดื่มแล้วไม่เป็นอะไรเลย” ซ่งโหยวพูดไปพลางเดินไปนั่งข้างๆ ตั้งใจมองนางนับเงิน แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ “ตรงกันข้ามเสียยิ่งกว่าสิ่งใด”
“ตรงกันข้ามเสียยิ่งกว่าสิ่งใด~”
เด็กหญิงเอ่ยตามราวกับเป็นสัญชาตญาณ ทว่าความสนใจของเธอทั้งหมดในยามนี้อยู่กับก้อนเงินผึ้งรังเท่านั้น
“ข้ามีความคิดหนึ่ง”
“ความคิดอะไร”
เด็กหญิงกำลังก้มดูแท่งเงินก้อนหนึ่งที่หลอมได้ไม่ดีนักเต็มไปด้วยรูพรุนเล็กๆ ทั่วทั้งแท่ง นางยกขึ้นพิจารณาอย่างละเอียด ราวกับอยากจะสอดสายตาเข้าไปมองข้างในว่ามีอะไรอยู่ พอได้ยินคำพูดของเขาจึงจำต้องละสายตากลับมามองนักพรตด้วยความสนใจ
“ชานั้นราคาแพงกว่าน้ำ แต่สำหรับแม่นางสามสีแล้วกลับขมเสียยิ่งกว่าจะดื่ม ไม่ดื่มเสียยังจะดีกว่า”
“ไม่ดื่มเสียยังจะดีกว่า!”
เด็กหญิงแมวเห็นด้วยอย่างยิ่ง พยักหน้าระรัว
“ในทำนองเดียวกัน” นักพรตเว้นไปครู่หนึ่ง “เหล้านั้นราคาแพงยิ่งกว่าชา แต่แม่นางสามสีดื่มเข้าไปกลับเหมือนดื่มน้ำเปล่า ไม่ดื่มเสียยังจะดีกว่า”
“ไม่ดื่มเสียยังจะดีกว่า!”
“เช่นนั้นคราวหน้า หากต้องรินเหล้าอีก ข้าก็จะไม่รินให้แม่นางสามสีแล้ว เปลี่ยนเป็นน้ำหวานแทน อย่าได้คิดว่าข้าลำเอียงหรือดูถูกเจ้าเลย หากผู้อื่นจะรินเหล้าให้ ก็ให้บอกไปเสียว่า อายุยังน้อย ไม่ดื่มเหล้า ก็เท่านั้น”
“รู้แล้วๆ …”
เงินรางวัลและสินน้ำใจได้รับครบแล้ว
ถังหูลู่ก็ได้กินแล้ว
เงินก้อนโตที่แม่นางสามส
