าบ”
“รบกวนท่านด้วย”
“ท่านพักผ่อนเถิด หากต้องการอะไรก็เรียกข้าได้” เถ้าแก่ตอบอย่างนอบน้อม ก่อนจะถอยออกไป
ซ่งโหยววางห่อสัมภาระลง แล้วเปิดย่ามออก แมวสามสีตัวหนึ่งพลันกระโดดออกมา หันซ้ายหันขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้ววิ่งพล่านไปทั่ว สูดดมสำรวจสถานที่ใหม่อย่างเพลิดเพลิน จากนั้นเขาก็เปิดกระเป๋าข้างของย่ามอีกใบ นกนางแอ่นก็โบยบินออกมา
แต่นกนางแอ่นกลับมิได้ซุกซนเหมือนเจ้าแมว หากแต่ยืนนิ่งเพราะรู้สึกผิดอยู่ในใจ แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า
“ข้าทำให้ท่านลำบากแล้ว”
“ไม่เป็นไรหรอก”
ซ่งโหยวตอบไปเช่นนั้นแล้วก็ยิงคำถามต่อ “แล้วปกติเจ้าพักอยู่ที่ใด”
“ข้ายังไม่ชินกับการอยู่ในห้องนัก ข้าเห็นตรงประตูมีต้นไม้ใหญ่ ให้ข้าอาศัยอยู่บนต้นไม้หรือบนหลังคาก็ได้ จะได้ช่วยท่านเฝ้ายามและดูแลม้าของท่านด้วย”
“ย่อมได้”
แท้จริงแล้วใช่ว่าโรงเตี๊ยมจะไม่อนุญาตให้นกนางแอ่นอยู่ แต่หากจะอธิบายว่ามันมีจิตปัญญารู้ความและเชื่อฟังคำสั่ง ก็คงยุ่งยากเปล่าๆ อีกทั้งเขาก็รู้ดีว่า นกนางแอ่นชอบอาศัยในที่เปิดโล่ง ต่อให้ต้องนอนค้างตามพงหญ้า ก็ยังเลือกเกาะบนกิ่งไม้สูงสุดเพื่อไม่ให้มีสิ่งใดบดบังสายตา ทั้งยังมีนิสัยไม่ชอบอยู่ในห้อง หากไม่มีเหตุจำเป็นก็มักบินเข้าออกเพียงครู่หนึ่ง ซ่งโหยวจึงมิได้อธิบายต่อกับเจ้าของร้านให้วุ่นวาย
แมวสามสีเงยหน้าขึ้นพูดกับเขา
“ก็แค่กลิ่นอับชื้นเท่านั้นเอง”
“กลิ่นอับ!”
“เปิดหน้าต่างให้อากาศถ่ายเทก็หายแล้ว”
ซ่งโหยวจึ
