่งเกินวัย มันไม่เหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป
“ลองทายดูสิครับ?” เซี่ยตงส่งหมูเข้าปาก
“อืม…” ซูหว่านฉิงเท้าคาง เอียงคอพิจารณาเขา
คอระหง ขาวผ่อง
“ดูหน้าเด็กมาก ผิวดีจัง เหมือนพิธีกรหญิงที่สถานีเลย”
เซี่ยตงเกือบสำลักหมู
“แค่กๆ… ผมผู้ชายนะครับ”
“รู้แล้วน่า” ซูหว่านฉิงหัวเราะ เห็นเขี้ยวเล็กๆ สองข้าง “แต่ดูที่คุณมาหางโจวคนเดียว พักโรงแรมหรู การพูดการจาก็ไม่เหมือนนักเรียน”
“ฉันทายว่า… ยี่สิบสี่? หรือยี่สิบห้า?”
“เพิ่งจบใหม่ทำงานได้ปีสองปี มาหางโจวดูงาน?”
เซี่ยตงกลืนหมูลงคอ เช็ดปาก
เขาถอนหายใจ
“ผมบอกไป คุณอย่าตกใจนะ”
“จะเวอร์ขนาดนั้นเลย?” ซูหว่านฉิงไม่เชื่อ
“ผมเพิ่งสอบเอ็นฯ เสร็จ”
“……”
รอยยิ้มบนหน้าซูหว่านฉิงแข็งค้าง
ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ปากเล็กๆ เผยอค้าง ยัดกุ้งหลงจิ่งเข้าไปได้ทั้งตัว
ผ่านไปประมาณห้าวินาที
“พรู๊ด——”
ชาหลงจิ่งที่เพิ่งจิบเข้าไป เกือบจะพ่นใส่หน้าเซี่ยตง
“แค่ก… แค่กๆ… คุณ… คุณว่าไงนะ?”
“เพิ่งสอบเอ็นฯ เสร็จครับ” เซี่ยตงย้ำอย่างจนใจ “อายุสิบแปด ตามบัตรประชาชน”
“มะ… ไม่จริง…” ซูหว่านฉิงลูบอกตัวเอง มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
“สิบแปด?”
“คุณ… เด็กจบ ม.ปลาย อายุสิบแปด?”
“วิ่งมาหางโจวคนเดียว?”
“แล้วโดโดน้ำลงไปช่วยฉันเนี่ยนะ?”
“แถม…” เธอชะงัก “ตอนช่วยคนเสร็จ ปฏิกิริยาคุณมันนิ่งเกินไปไหม!”
เธอนึกถึงตอนเซี่ยตงลากเธอขึ้นฝั่ง เขาแค่หอบนิดหน่อย แล้วสั่งให้เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างมีสติ แถมยังถอดเสื้อตัว
