ชัดๆ
เผลอนิดเดียว ลอกเลขที่บ้านผิด ใบนั้นก็เป็นขยะทันที
“โอ๊ย!”
โจวอวิ๋นฟางร้องอย่างหัวเสีย นั่นไง เขียนเลข “6” เป็นเลข “8” อีกแล้ว
เธอขยำใบปะหน้าทิ้งลงถังขยะ ที่ข้างในมีเพื่อนร่วมชะตากรรมนอนรออยู่หลายก้อน
คนงานอีกคนที่ถูกเรียกมาช่วยชั่วคราว กำลังเช็กความถูกต้องของกล่อง ตรวจสอบชื่อที่อยู่กับของข้างในซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลัวพลาด
นี่คือความซื่อสัตย์แบบบ้านๆ ของคนทำธุรกิจรุ่นเก่า
แต่เมื่อเจอกับคลื่นสึนามิของ “โมเดลธุรกิจยุคใหม่” ความซื่อสัตย์แบบลูกทุ่งนี้กลับกลายเป็นความเชื่องช้าและเปราะบางเหลือเกิน
เสียงปากกาขูดกระดาษ “แครกๆ” ดึงสติเซี่ยตงให้ย้อนเวลากลับไป
เขานึกถึงชาติก่อน ตอนที่เพิ่งผันตัวมาเป็นโปรแกรมเมอร์ รับโปรเจกต์แรก
มันคือระบบจัดการคำสั่งซื้อ (Order Management System) ให้กับคลังสินค้าอีคอมเมิร์ซขนาดใหญ่
หนึ่งในฟีเจอร์หลักคือ “Electronic Waybill” (ใบปะหน้าอิเล็กทรอนิกส์)
ตอนนั้น การเขียนใบปะหน้าด้วยมือกลายเป็นฟอสซิลในพิพิธภัณฑ์ธุรกิจไปแล้ว
ลูกค้ากดสั่ง ข้อมูลวิ่งผ่าน API เข้าสู่ระบบคลังสินค้าทันที
คนคุมเครื่องแค่กดปุ่ม “Print” ทีเดียว
“พรืดดดด—”
เครื่องพิมพ์ความร้อนจะพ่นสติกเกอร์ใบปะหน้าออกมาเหมือนปืนกล
ข้อมูลผู้รับ ผู้ส่ง บาร์โค้ด ครบจบในแผ่นเดียว
คนแพ็กของแค่ลอกสติกเกอร์ “แปะ!” ลงบนกล่อง
กระบวนการทั้งหมดลื่นไหล รวดเร็วราวกับเวทมนตร์
จากนาทีละ 1-2 กล่อง กลายเป็นนาทีละหลายสิบกล่อง
