ำหรับแผ่นดินนี้…เจ้ารู้หรือไม่ว่ามังกรผลึกโลหิตเป็นส่วนหนึ่งของเผ่ามังกรศักดิ์สิทธิ์โบราณ และเป็นรองแค่มังกรห้ากรงเล็บเท่านั้น ซึ่งมังกรผลึกโลหิตสูญพันธุ์ไปนานแล้วพร้อมกับมังกรห้ากรงเล็บ แต่เจ้า…เจ้ากลับได้มันมาครอบครอง วิเศษมาก!”
หลินมู่อวี่ตกตะลึง “ท่านผู้ดูแลอาวุโส หากข้าจะนำมังกรตัวนี้ออกไปด้านนอก มันจะ…โดดเด่นเกินไปหรือไม่?”
“ไม่เลย” เหล่ยหงลูบเคราขาวและเผยยิ้ม “มังกรผลึกโลหิตในตอนเด็กไม่แตกต่างจากซาลาแมนเดอร์มากนัก มันจะแสดงพลังมังกรที่แท้จริงก็ต่อเมื่อโตเต็มวัยเท่านั้น หากเจ้าจะพามันออกไปด้วย เจ้าเพียงต้องโกหกว่ามันเป็นซาลาแมนเดอร์ ข้าเชื่อว่าคนทั่วไปคงไม่สามารถเห็นถึงความแตกต่าง ทว่าจะดีกว่าหากให้มันอยู่ห่างไกลจากผู้คน ช่างน่าเสียดาย…”
“เสียดายหรือขอรับ?”
“มังกรผลึกโลหิตเป็นหนึ่งในมังกรโบราณ ต้องใช้เวลาเป็นหมื่นปีกว่าจะโตเต็มวัย น่าเสียดายที่เจ้าไม่สามารถรอได้นานถึงเพียงนั้น แม้ว่าเจ้าอาจรอได้ถึงร้อยปี มันก็ยังคงเป็นมังกรเด็ก”
“ข้าจะออกไปแล้ว…” หลินมู่อวี่ลอบถอนหายใจ “ท่านผู้ดูแล ข้าสามารถนำมังกรผลึกโลหิตตัวนี้ออกไปนอกที่พักได้หรือไม่?”
“คงดีกว่าหากไม่นำมันไปด้วย ข้าจะคอยดูแลให้เอง ไปหาฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนเถิด เขามีท่าทีร้อนรน ต้องเกิดเรื่องขึ้นเป็นแน่”
“ขอบคุณขอรับท่านปู่!”
…
หลินมู่อวี่ใช้ฌานสัมผัสสั่งให้มังกรน้อยอยู่ในห้องและห้ามออกไปด้านนอก ส่วนไก่ฟ้าสามารถกินได้เท่าที่ต้องก
