่หยุน ถังหลาน หากคนใดคนหนึ่งก่อกบฏ ข้าเกรงว่าจักรวรรดิคงถูกแยกออกจากกัน”
หลินมู่อวี่ตกใจและรีบเข้าไปพยุงแขนฉินจิ้น “เสด็จพ่อ พวกเขาคงไม่ทำเช่นนั้น…หยุนกงนั้นภักดี แม้ว่าซูฉินลูกชายของเขาจะมุทะลุแต่ก็จงรักภักดีต่อเสด็จพ่อแน่นอน มณฑลอวิ้นจงคงไม่ทรยศเป็นแน่ ส่วนหลานกงแห่งมณฑลชีไห่เป็นปู่ของเสี่ยวซี ความสัมพันธ์ของเสี่ยวซีและเสี่ยวอินนั้นแน่นแฟ้นมาก ดังนั้นมณฑลชีไห่จะไม่มีทางก่อกบฏ ด้วยประการฉะนี้จะเห็นว่ากองกำลังกว่าหกแสนนายเป็นผู้ที่ภักดีต่อเสด็จพ่อ ข้าเชื่อว่าราชาเจิ้นหนานเองก็คงจะไม่ยกกองทัพมาก่อกบฏใช่หรือไม่ขอรับ?”
ฉินจิ้นยิ้มเล็กน้อย “อาอวี่สามารถมองทะลุปรุโปร่ง…ทว่าหัวใจของผู้คนต่างถูกแยกออกไป ภายใต้อำนาจล่อลวงของราชบัลลังก์ จะมีสักกี่คนที่จะสามารถจงรักภักดีไปได้ตลอด?”
“เสด็จพ่อกังวลเรื่องเจิ้งอี้ฝานหรือขอรับ?”
“หือ เจิ้งอี้ฝาน?!”
ฉินจิ้นหัวเราะเยาะ “เจิ้งอี้ฝานเป็นเพียงแค่หมาแก่เท่านั้น ไม่มีสิ่งใดต้องกลัว คนที่พ่อกังวลที่สุดไม่ใช่เขา”
“ผู้นั้นคือ…ฉินอี้? หรือหลานกง และหยุนกงขอรับ?”
“อืม เราอย่าคุยเรื่องนี้กันเลย…”
ฉินจิ้นยื่นมือออกมาบีบเบาๆ ที่ไหล่ของหลินมู่อวี่ ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง “พ่อพาเจ้ามาที่หอหลิงหยุนเพื่อบอกเจ้า…พ่อหวังว่าชื่อของอาอวี่จะปรากฏอยู่ที่นี่สักวัน…พ่อรู้ชะตากรรมของตัวเอง และเวลาไม่รอคอยข้า พ่อเกรงว่าคงจะมีเพียงเจ้าที่จะอยู่เคียงข้างเสี่ยวอิน
