่ม “ใช่…ข้ารู้ ทว่าเราไม่มีทางเลือกอื่น ตอนเที่ยงคืนข้าจะนำทัพห้าพันคนออกจากเมืองและบุกโจมตีพวกมัน ท่านอวี่มีเวลาอีกครึ่งชั่วโมงกว่าข้าจะไปทำภารกิจ สั่งเปิดประตูทางใต้และอพยพคนไปให้หมด ส่วนเวี่ยวอวิ๋นข้าขอมอบหมายให้ท่านดูแลนาง”
“แม่ทัพ…”
สวี่ร่างสั่นเทิ้ม “แล้ว…เราจะอพยพไปที่ใดเล่า? ทั่วทั้งแผ่นดินนี้เป็นของจักรวรรดิ ยังมีที่ใดให้ไปอีกสำหรับคนทรยศอย่างเรา?”
หลงเซียนหลินสูดหายใจลึก “ไปที่เมืองหลิงหนาน สี่มณฑลหลักทางใต้ของภูเขาฉินหลิงคงพอมีที่ให้เราซ่อนตัวได้ จากนั้นให้ตามหาหลินอวี่ญาติข้าในเมืองหยาดสายัณห์และขอที่หลบภัยจากเขา ข้าเชื่อว่าจักรวรรดิคงไม่ตามล่าเราที่นั่น”
“แม่ทัพหลินอวี่?”
สวี่อึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน “ตำนานหลินอวี่ หนึ่งในเจ็ดแม่ทัพแห่งอาณาจักรผู้นั้นเป็นญาติของท่านหรือ?
“ใช่ บ้านเกิดข้าอยู่เมืองหยาดสายัณห์ รีบไปเตรียมตัวเถิด เราไม่มีเวลาแล้ว หากข้ารอดไปได้ข้าจะไปตามหาท่านและเสี่ยวอวิ๋น ฉะนั้นพวกท่านเองก็จงรอดไปให้ได้”
“ขอรับ!”
สวี่ประสานกำปั้นย่อเข่าคำนับ “ประชาชนทุกคนแห่งเมืองห้าหุบเขาติดหนี้บุญคุณท่าน ซูฉินนั้นเป็นคนมุทะลุและเหี้ยมโหด ต่อเมื่อท่านพ่ายแพ้ทั้งเมืองคงมอดไหม้อย่างไม่ต้องสงสัย”
“อืม…”
…
เที่ยงคืน ประตูเมืองฝั่งเหนือเปิดออกอย่างเงียบๆ ทหารกว่าห้าพันคนพร้อมม้าศึกที่ห่อกีบเท้าด้วยผ้าทยอยออกจากเมืองอย่างรวดเร็วตรงไปยังค่ายพักแรมของซูฉิน
หลงเซียนหลินถือทวนเหล็กคว
