“แล้วท่านอยากรู้หรือไม่ว่ามันคิดอะไรอีก?”
“ต้องไม่ใช่สิ่งดีแน่นอน”
“ใช่เจ้าค่ะ มันกำลังคิดในหัวว่า…แม้ชายผู้นี้จะแข็งแกร่งมากทว่ากลับหน้าตาอัปลักษณ์ ท้องก็แฟบแบน ไม่เหมาะกับฝูงหมาป่าผู้สง่างามเลยสักนิด”
“ท้องอันอวบแน่นไม่ใช่ความงามของเหยื่อเจ้าเองหรอกหรือ?” หลินมู่อวี่กล่าว “กล้ามท้องเก้าชั้นของข้านั้นเป็นที่กล่าวขานไปทั่ว จะปล่อยให้มีไขมันเกาะกุมได้อย่างไร?”
“พอเถิดเจ้าค่ะ…” ฉินอินเริ่มมีอาการเขินอาย แม่นางจะไม่เคยเห็นเรือนร่างของหลินมู่อวี่ ทว่าเพียงแค่ได้ฟังจากที่พูดก็พาให้ความคิดของหญิงสาวเตลิดไปไกลจนหัวใจแทบหยุดเต้นแล้ว หากยังสลัดเรื่องนี้ออกจากหัวต้องแย่แน่ๆ
ด้วยเหตุนี้ทำให้มนุษย์สองคนกับหมาหนึ่งตัวเดินทางข้ามภูเขาด้วยอารมณ์ริษยากันตลอดทาง กระทั่งราตรีเข้าปกคลุม พวกเขามองดูแผนที่ก่อนจะพบว่าอีกไปเกินหกวันคงถึงเมืองหยาดสายัณห์ ดังนั้นจึงไม่ต้องรีบร้อยและค่อยเดินทางอย่างปลอดภัยจะดีกว่า
พวกเขาจำเป็นต้องหยุดเดินทางในช่วงกลางคืนเพราะอันตรายรอบด้าน อีกทั้งหมาป่าวาโยจากป่าอาเข้าโจมตีเมื่อไรก็ได้ หากจำนวนไม่เกินร้อยคงพอรับมือไหว ทว่ามากันเป็นพันคงยากจะเอาชีวิตรอด แม้พลังยุทธ์ของหลินมู่อวี่และฉินอินจะอยู่ขั้นสูงสูงในขอบเขตของแต่ละคนแล้ว แต่ร่างกายและพลังนั้นมีขีดจำกัด
หม้อเหล็กถูกวางบนกองไฟเพื่อประกอบอาหารโดยมีฉินอินเป็นผู้ปรุงแต่ง นางหยิบผักจำนวนหนึ่งใส่เข้าไปในซุปเนื้อเพื่อเพิ่มรสชาต
