ิ ขณะที่หลินมู่อวี่เพิ่งกลับมาจากการหาฟืน
ทันใดนั้นก็มีเสียงแว่วมาสักทิศใดทิศหนึ่ง เป็นเสียงเหมือนมีบางสิ่งเหยียบกิ่งไม้!
“มีคนกำลังมา…”
หลินมู่อวี่วางฟืนลงพลางกระซิบบอก “เหมือนจะมาอย่างไม่เป็นมิตรด้วย”
“เป็นคนหรือเจ้าคะ?” ฉินอินไม่เห็นสิ่งใดทว่าเตรียมปลดปล่อยปราณยุทธ์ สร้างโซ่เทวะขึ้นมารอตั้งรับ
“ข้าก็ไม่รู้ ต้องรอให้พวกมันเคลื่อนไหวก่อน…เตรียมพลังป้องกันไว้ให้ดี”
“เจ้าค่ะ…” ฉินอินยิ้มให้หลินมู่อวี่ “อย่าได้ห่วงข้า ข้าดูแลตัวเองได้เจ้าค่ะท่านพี่”
ได้ยินดังนั้นหลินมู่อวี่ก็วางใจ เขาสัมผัสได้ถึงรัศมีพลังของคนยี่สิบสี่คน ที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่ขอบเขตปฐพีขั้นหนึ่ง ทว่ายังเทียบกับตนหรือฉินอินไม่ได้ เหตุผลที่พวกมันไม่โจมตีโดยตรง คงคิดจะจู่โจมด้วยธนูจากระยะไกลก่อนแน่นอน
จุดสูงสุดของยอดเขาอยู่ห่างออกไปราวสองร้อยเมตร กำลังแขนของพวกมันคงไม่สามารถยิงใครตายจากระยะนั้นได้กระมัง?
ทว่าทันใดนั้นกลุ่มคนที่ซ่อนอยู่ในป่าก็บุกเข้าโจมตี!
“ฟิ้ว!”
ลูกธนูเคลือบปราณยุทธ์แหวกสายลมมาอย่างรวดเร็ว แม้จะอยู่ห่างจากหลินมู่อวี่และฉินอินกว่าสิบเมตรทว่ายังรุนแรงและทรงพลังเช่นนี้ แสดงว่าศัตรูเป็นคนมีฝีมืออย่างที่คาด!
หลินมู่อวี่เมื่อเห็นทิศทางของการยิงก็รีบก้าวไปยืนบังฉินอินพร้อมกับใช้มือควบปราณยุทธ์ขึ้นปัดป้อง “เปรี้ยง!” ลูกธนูยาวแตกเป็นเสี่ยงอย่างรวดเร็ว หลินมู่อวี่ป้องกันมันได้อย่างฉิวเฉียด
เสียงชักดาบดังระงมไปทั
