่วภูเขา กลุ่มศัตรูโผล่ออกมาจากที่ซ่อนลักษณะพวกมันคล้ายทหารรับจ้าง หนึ่งในนั้นคำรามลั่นออกมา “บุกได้! ฆ่าพวกมันทั้งสองและนำหัวมันกลับไป ค่าหัวคนละห้าพันทองจะทำให้เรารวยเป็นเทน้ำเทท่า ฆ่ามัน!”
ฉินอินก้มลงล้างผักใส่หม้อตามเดิมพลางเอ่ยถาม”ท่านพี่อยากให้ข้าช่วยหรือไม่เจ้าคะ?”
“ไม่เป็นไร”
หลินมู่อวี่หัวเราะอย่างเลือดเย็น “แค่พวกทหารรับจ้างที่เห็นเงินสำคัญกว่าชีวิต น่ารำคาญเสียจริง”
ฉินอินยิ้ม “โลกนี้ช่างยุ่งเหยิง เหรียญทองเพียงเหรียญเดียวก็สามารถเปลี่ยนชีวิตคนได้ มันจึงน่าหลงใหลนัก คนพวกนี้ปล้นฆ่าเพื่อเงินเท่านั้น บางที…ท่านพี่อาจไม่ต้องรุนแรงมากก็ได้เจ้าค่ะ แค่ทำให้พวกมันไม่กล้าไปทำเช่นนี้กับคนอื่นอีกก็พอ”
หลินมู่อวี่ชักกระบี่วิญญาณมังกรพลางกล่าว “เช่นนั้นข้าจะทำลายทะเลจิตของพวกมันให้ใช้พลังยุทธ์ไม่ได้อีก อย่างน้อยก็ยังเหลือแรงไว้ปลูกผักขาย เจ้าเห็นด้วยหรือไม่?”
“ข้าเห็นด้วยเจ้าค่ะ แล้วอย่าลืมเหลือไว้คนหนึ่งเพื่อถามถึงผู้จ้างวานนะเจ้าคะ”
“รับทราบ!”
ทันใดนั้นหมาป่าวาโยสีทองก็ครางออกมาอยากเกรี้ยวกราด ขนสีทองของมันตั้งชันพร้อมกัดกระชากคนได้ทุกเมื่อ
ฉินอินเอื้อมมือไปลูบหัวหมาป่าวาโย “เจ้าอยู่ตรงนี้กับข้า ปล่อยให้ท่านพี่จัดการเถิด”
หมาป่าวาโยจึงหยุดเห่าหอนและเปลี่ยนมากระดิกหางให้ฉินอินแทน มันเอาหัวถูไปมาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากผู้เป็นนาย
เป็นเวลาเดียวกับที่หลินมู่อวี่พุ่งกระโจนไปพร้อมกับกำแ
