มันต้องตกตะลึง
ทว่าการใช้ทักษะควบคุมวารีก็ไม่ได้ดีอย่างที่คิด ด้วยปราณยุทธ์ที่ถูกใช้จนเกินขีดจำกัด ส่งผลใบหน้าหลี่เฉียนซุนเต็มไปด้วยเส้นเลือดที่ปูดขึ้นพร้อมกับเหงื่อแตกพลั่ก
“กำจัดพวกมันให้สิ้น!”
จีหยางควบม้านำทัพฝ่าข้าศึกเข้าไป และด้วยเกราะรบที่เขาสวมอยู่ทำให้สามารถป้องกันฝนธนูที่ยิงมาได้อย่างดี จีหยางใช้หมัดชกประตูตำหนักทิศตะวันออกจนแหลกเป็นชิ้นๆ เพราะตำหนักกวางโศกาเป็นเพียงสถานที่ที่สร้างขึ้นเพื่อการล่าสัตว์ชั่วคราวเท่านั้น จึงไม่มีแผนตั้งรับการโจมตีใด ประตูไม้ธรรมดาที่ไร้การป้องกันจึงพังได้อย่างง่ายดายด้วยการโจมตีเดียว
กลุ่มทหารชำนาญการเข้าซ้อนทัพตามหลังจีหยาง ทหารองครักษ์อวี้หลินทั้งหกร้อยคนพ่ายยับเมื่อต้องเผชิญกับยอดฝีมือขอบเขตนภาระดับเจ็ดสิบสี่ การจะเอาชนะชายผู้นี้คงเป็นเพียงฝันเท่านั้น
“กา…”
อีกาดำตัวหนึ่งส่งเสียงร้องโฉบบินลงมาเกาะไหล่หลี่เฉียนซุน ก่อนเขาจะเอ่ยขึ้นด้วยแววตาอันชั่วร้าย “พี่ใหญ่! จักรพรรดิฉินจิ้นกำลังมุ่งหน้าไปที่สวนฝั่งตะวันตก หากเราเดินตัดสวนดอกไม้ไปได้ทันก็จะสามารถจับมันแยกจากพวกองครักษ์และสังหารมันได้!”
“เอาตามนั้น!”
แสงจันทร์สาดส่องยามค่ำคืน หลายร้อยไมล์รอบนอกตำหนักกวางโศกาหิมะยังคงจับตัวหนา กองทัพม้าที่เหยียบผ่านหิมะทิ้งรอยเท้าดั่งจันทร์ฉายตัดกับพื้นขาวไว้
แสงจากกองไฟโหมกระหน่ำสาดส่องไปทั่วผืนฟ้า เสียงต่อสู้จากตำหนักกวางโศกาดังกระหึ่มไปทั่ว
เว่ยโฉวขมวดค
