ต็มทน ก่อนจะถือกระบี่เดินกลับห้องไป ทว่ายังคงได้ยินเสียงร้องเด็กสาวดังโหยหวนอย่างน่าเวทนา เขาพลันปิดหูและรุดหน้าออกจากที่นี่ทันที
“หลินจื้อ…อา…หลินจื้อ! เจ้าจะทนได้แค่ไหนกันเชียว?”
หลินมู่อวี่นึกตำหนิตัวเองในใจขณะที่เดินลงจากภูเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในที่สุดก็ไกลพอที่จะไม่ได้ยินเสียงร้องของเด็กสาวเหล่านั้น เขาพลันแข้งขาอ่อนแรงก่อนจะทรุดลงข้างก้อนหิน อาอวี่ตระหนักดีว่าตัวเองนั้นอ่อนแอเพียงใด ถึงแม้เขาจะไม่ได้ลงมือสังหารเนียหยา หลี่เฉียนซุนผู้อยู่ขอบเขตนภาก็คงจัดการเหล่าทหารรับจ้างเทียนจิงด้วยตัวเอง หลินมู่อวี่เป็นเพียงเบี้ยตัวเล็กๆ ก็เท่านั้น
หลินมู่อวี่เต็มไปด้วยความโกรธขณะที่ยืนขึ้นก่อนเดินตรงไปที่กำแพงหิน ปราณยุทธ์ปกคลุมทั่วกำปั้น ทันใดนั้น! เขาชกไปที่กำแพงหินเต็มแรงจนเศษหินกระจายว่อน และความเจ็บปวดก็แล่นแปลบจากหมัดอย่างรุนแรง ร่างกายเขาถูกสร้างขึ้นจากเลือดเนื้อ แล้วจะแข็งแกร่งสู้หินผาได้อย่างไร?
ถึงกระนั้นหลินมู่อวี่ยังคงกระหน่ำชกกำแพงหิน ราวกับว่ามันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่สามารถบรรเทาความเจ็บปวดในใจของเขาได้…ไม่นานหมัดของหลินมู่อวี่ก็โชกไปด้วยเลือด
“พอได้แล้วหลินหยาน”
จู่ๆ ก็มีเสียงทักดังขึ้นจากด้านหลังจนทำให้หลินมู่อวี่ตกใจ เนื่องจากคนผู้นั้นเข้ามาอย่างเงียบๆ เมื่อหลินมู่อวี่หันกลับไปก็พบว่าเป็นหลัวอวี่นั่นเอง
‘แปะ…แปะ…’
เลือดจากหมัดหลินมู่อวี่ยังคงไหลย้อยลงพื้น
หลัวอวี่มองบาดแผล
