ลางกล่าวว่า “คารวะสหายอัน”
“ท่านตูฮ่วนกล่าวเกินไปแล้ว”
ขันทีอันเมื่อได้ยินก็โบกมือไปมา สีหน้ากลับเคร่งขรึม “ข้าได้ยินว่าท่านตูฮ่วนจะเข้าไปในวังหลัง เช่นนี้เกรงว่าจะไม่ถูกกฎเกณฑ์ ขอท่านตูฮ่วนจงสำรวมเถิด”
“ท่านอันกล่าวถูกต้องแล้ว”
ลวี่หยางยิ้มพลางว่า “ทว่าครานี้ข้ามาเพื่อสืบคดี ข้าสงสัยว่าภายในตำหนักเทียนอู๋มีสายลับของนิกายมาร แอบส่งข่าวออกไปตลอด!”
“อะไรนะ?”
คำนี้เอ่ยออกมา ทำให้ขันทีอันหรี่ตาลงทันที “ท่านตูฮ่วน คำพูดเช่นนี้อย่าเอ่ยสุ่มสี่สุ่มห้า วังหลังภักดีต่อฝ่าบาทแต่เพียงผู้เดียว เหตุใดจะไปสมคบกับนิกายมารได้เล่า?”
“เช่นนั้นก็ยิ่งต้องตรวจสอบให้กระจ่าง”
เอ่ยจบ ลวี่หยางก็เหลียวมองไปรอบด้าน จากนั้นจึงกดเสียงลงต่ำ “สหาย ข้ามิอาจปิดบังได้ องค์รัชทายาททรงให้ความสำคัญยิ่งต่อเหตุการณ์ที่ฝ่าบาทถูกลอบปลงพระชนม์ ภายหลังองค์รัชทายาทยังทรงตั้งพระทัยจะพำนักอยู่ในตำหนักเทียนอู๋ หากวังหลังให้ความร่วมมือในการสืบสวน ก็จะทำให้พระองค์ทรงวางพระทัยมากขึ้น”
“นี่…”
ขันทีอันได้ฟังแล้วก็ขมวดคิ้ว สีหน้ามีทีท่าว่าจะคลายลงอยู่บ้าง ท้ายที่สุดพวกขันทีวังหลังเช่นพวกเขาก็มีฐานะอยู่ได้เพราะราชวงศ์เทียนอู๋เป็นหลัก
เมื่อจักรพรรดิเจียโย่วทรงเร้นกาย องค์รัชทายาทหลงซิงก็ย่อมเป็นนายเหนือหัวของพวกเขา
เมื่อเป็นพระบัญชาให้ตรวจสอบ แล้วจะห้ามได้อย่างไร?
แน่นอนว่าขันทีอันก็แลเห็นได้ว่าลวี่หยางอ้างการสืบคดีเพื่อฉวยโอกาสเข้าอ่าน
