่ โดยมีองครักษ์มังกรสิบแปดคน และทหารองครักษ์อวี้หลินอีกกว่าสามร้อยนายตามหลัง แสดงให้เห็นว่าจวนหงส์ไฟนั้นมีกองกำลังที่แข็งแกร่งเพียงใด
ด้านนอกตำหนักเฉิงอิน มีผู้คนเนืองแน่น ทั้งทหารองครักษ์ราวหนึ่งร้อยนาย และทหารที่สวมชุดเกราะเสินเว่ยอีกกว่าพันนาย
“เกิดอันใดขึ้น?” ฉินอินเร่งถามเมื่อมาถึง
เหล่านางในต่างตกใจ “องค์หญิงฉินอินเสด็จแล้ว!”
ทุกคนล้วนก้มคำนับ เสียงจอแจเงียบลงชั่วคราว
ฉินอินแหวกฝูงชนเข้าไปโดยมีหลินมู่อวี่ ถังเสี่ยวซีและบรรดาทหารอยู่ข้างๆ แต่กว่าทุกคนจะไปถึงการต่อสู้ก็ได้เริ่มไปแล้ว มีทหารหลายนายบาดเจ็บ ลานกว้างเต็มไปด้วยกองเลือด ชัดเจนว่านี่เป็นการห้ำหั่นกันขององครักษ์อวี้หลินและองครักษ์เสินเว่ย
ใจกลางของกลุ่มชุลมุนนั้น พบหนึ่งในองครักษ์อวี้หลินกำลังกวัดแกว่งดาบที่เปื้อนเลือด เท่าที่ดูอายุคงราวๆ ห้าสิบปีได้ หน้าตาดูซีดเผือดเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ดาบในมือหักครึ่ง เขาหันมาถวายบังคมแก่องค์หญิงฉินอิน “องค์หญิง ข…ข้า…”
ฉินอินเลิกคิ้วขึ้น “มีเรื่องอะไรกัน? ท่านซ่งฮั่นหยวน”
…
หลินมู่อวี่มองไปยังซ่งฮั่นหยวน สังเกตเห็นเหรียญผู้บัญชาการ เขาเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของกององครักษ์อวี้หลิน น่าจะตำแหน่งสูงกว่าฉู๋ฮว๋ายเหมี่ยนด้วยซ้ำ ถังเสี่ยวซีที่ยืนอยู่ข้างๆ กระซิบ “มู่มู่ ท่านซ่งฮั่นหยวนเป็นทหารมีฝีมือของพี่ใหญ่ฉินเหลย ถือได้ว่าเป็นอันดับสองในกององครักษ์อวี้หลิน…”
“ข้าเข้าใจแล้ว…” หลินมู่อวี่พย
