คนนอกเข้ามาเหยียบมาก่อน
ห้องหมักสุราของเขานั่นเอง
“เจ้ารู้ได้อย่างไร” เว่ยจี๋ยืนอยู่ในห้องหมักสุรา จ้องไปที่เจียงหลีแล้วเอ่ยถาม
เจียงหลีมองสำรวจห้องหมักสุรา มองไปที่อุปกรณ์หมักสุราหลากชนิด แล้วตอบคำถามของเว่ยจี๋ “เจ้าคิดว่าข้าแค่ต้องการเรียนทักษะกับพวกผีเฒ่าเท่านั้นน่ะหรือ”
เว่ยจี๋ยิ้มเย็นชาอย่างเหยียดหยาม “พวกนั้นอาจจะไม่รู้ก็ได้”
เจียงหลีพยักหน้า “พวกเขาไม่รู้ก็จริง แต่พวกเขาเข้าใจเจ้าไงเล่า” นางกลอกตา แล้วหันไปมองหน้าเว่ยจี๋ “ถึงอย่างไรพวกเจ้าก็เป็นเพื่อนบ้านกันมาเนิ่นนาน บางเรื่องต่อให้เจ้าตั้งใจปิด ดบัง ก็ไร้ประโยชน์ จากการที่ข้าลองตะล่อมถาม บวกกับใช้สายตาตัวเองสังเกต ใช้จิตใจเพื่อเข้าใจความรู้สึก ใช้สมองคิดวิเคราะห์ อันที่จริงคำตอบนี้ก็ไม่ยากหรอกนะ”
“เจ้าฉลาดเกินคนจริงๆ” เว่ยจี๋เอ่ยชมด้วยสีหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม แล้วเต็มไปด้วยความประชดประชัน “ช่างน่าขัน คนพวกนั้นเป็นเพื่อนบ้านข้ามาตั้งนาน แต่กลับคิดมาตลอดว่ากิเลส ของข้า คือความเกลียดแค้นที่มีต่อสตรี”
เจียงหลีเลิกคิ้ว “สีหน้าท่าทาง
