ลูบหลังหูของมันไปมาเบา “หลับให้สบายเ เถิด ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว และข้าจะได้อ่านม้วนตำราที่ศิษย์พี่ทั้งหลายให้ข้ามา ไม่ขยันล่ะก็ เมื่อออกไปแล้ว พวก กเขาทดสอบการบ้านข้า พบว่าข้ายังอ่านไม่จบ ข้าคงต้องแย่แน่ๆ”
การลูบข้างหูที่สบายนั้น เพิ่มความง่วงให้กับเจ้าเปี๊ยก คำพูดตอนท้ายของเจียงหลี เข้ามาในหูของมัน ก็เลือนลา างไปหมดแล้ว ที่ได้ยินชัดที่สุดก็คือ นอนหลับให้สบายเถิด…ตอนท้ายนางพูดอะไรบ้าง พูดว่า…เอ่อ…ข้าจะไม่ให้ถูกค ความงามครอบงำ จะมีหลงใหลในความงามของเจ้าเพียงคนเดียวอย่างนั้นหรือ
มุมปากของเจ้าเปี๊ยกโค้งขึ้น เผยรอยยิ้มที่พอใจ ในที่สุดก็ต้านทานความง่วงไม่ไหว หลับสนิทด้วยการลูบจากเจียงหลี
เจียงหลีนั่งบนก้อนหินข้างลำธาร มีสัตว์เลี้ยงน่ารักขนปุยนอนขดอยู่บนตัก มือข้างหนึ่งลูบขนให้กับเปี๊ยกผู้ น่ารักบนตักไปมา มืออีกข้างถือตำรา ศึกษามันอย่างละเอียดและตั้งใจ
ทุกอย่างที่นี่ล้วนเป็นสีขาวเทา
ลำแสงสีทอง ใบหน้างดงามทรงเสน่ห์ รูปลักษณ์นิ่งเงียบแต่กลับยากที่จะเก็บซ่อนความหยิ่งผยอง จนกลายเป็นสีสันหนึ่งเ เดียวบนโลกใบนี้
ฉินเทียนอีออกจากการฝึกฝน เมื่อลืมตาขึ้น ภาพที่เห็นก็คือฉากอันงดงาม
ทิวทัศน์ที่มองเห็น
