ึ่งของเขาถูกเจียงหลีดึงออกมาอย่างง่ายดาย
มือทั้งสองข้างของนางกลายเป็นกรงเล็บที่แหลมคมของเลี่ยเทียนซื่อ และด้วยพลังของมัน ทำให้นางเดินผ่านท่ามกลางเหล่าทหารซีเฉียนได้อย่างสบายๆ ไม่ต้องใช้แรงเลยสักนิด ไม่ว่านางจะเดินไปที่ใด ก็จะมีแขนขาขาดกระจายร่วงลงพื้น เลือดเต็มไปหมด
แต่ทว่า ภาพที่โหดร้ายทารุณแบบนี้ ประชาชนชาวสุ่ยหันที่ตะลึงเหล่านั้น กลับไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด
พวกเขารู้สึกเพียงแค่โล่งใจ!
โล่งใจมากๆ!
สาวน้อยตรงหน้าโหดร้ายหรือไม่ ไม่! ทหารซีเฉียนโหดร้ายยิ่งกว่านาง! พวกเขารู้สึกเพียงว่าสาวน้อยคนนี้ก็แค่หนามยอกก็เอาหยามบ่งเท่านั้น
ใช่แล้ว! หนามยอกเอาหนามบ่ง!
หนี้เลือดต้องชดใช้ร้อยเท่า!
ในการรุกรานครั้งนี้ ประชาชนชาวสุ่ยหันต้องสูญเสียบ้านเรือน สูญเสียครอบครัว หวังให้เจียงหลีโหดเหี้ยมอีก โหดเหี้ยมกว่านี้อีก!
“อ้ากกก! ไว้ชีวิตด้วยเถิด!”
“ปล่อยพวกเราไปเถอะ!”
“ภายใต้พลังที่เหนือกว่าอีกฝ่ายโดยสิ้นเชิง ท้ายที่สุดทหารซีเฉียนก็รับรู้อย่างแจ่มแจ้งว่าเดิมพวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสาวน้อยตรงหน้า”
สาวน้อยคนนี้โผล่มาจากไหนกันล่ะ
ทำไมถึงได้เก่งกาจเช่นนี้! วิธีการโหดเหี้ยมเช่นนี้!
แต่ว่า ในตอนที่เจียงหลีได้ฟังคำร้องขอชีวิตเหล่านี้ ความเยือกเย็นในแววตาไม่เพียงแต่ไม่ได้อ่อนลง มุมปากกลับยกขึ้น ยิ้มเยาะเย้ยแทน
ไว้ชีวิตอย่างนั้นรึ
ในตอนที่สังหารชาวสุ่ยหัน ได้ยินเสียงร้องขอชีวิต เคยไว้ชีวิตพวกเขาสักคนไหม! ทันใ
