“ตราบใดที่ข้านั้นกลืนกินเหล่าศิษย์แผนกหุ่นเชิดโลหิตที่มากับเจ้าได้ ช้าผู้นี้ย่อมยกระดับขึ้นเป็นขั้นสูงได้อย่างแน่นอน”
“และเมื่อถึงเวลานั้น ตำแหน่งผู้คุมหอย่อมตกเป็นของข้า หลูอันผู้นี้”
“ดังนั้น เฉียวซี่เอ๋อเอ๋ย ข้าขอแนะนำให้เจ้าทำตัวฉลาดๆซะเถอะนะ”
“หากจะปล่อยให้ข้าผู้นี้กลืนกินส่วนของเจ้า ข้าในฐานะว่าที่ผู้คุมหอ เมื่อถึงยามนั้นข้าจะมอบผลประโยชน์ให้เจ้าอย่างไม่สิ้นสุด”
“ฮึ่ม ฝันไปเถอะเอ็ง” เฉียวซี่เอ๋อตอบกลับไปอย่างโกรธเกรี้ยว
“ผอ.จ้งนั้นได้มอบคนเหล่านี้ให้ข้า แล้วทำไมข้าต้องมอบส่วนแบ่งของข้าให้แกวะ”
“เจ้านั้นคิดว่าข้าไม่รู้แกวของแกรึไงกัน ห้ะ”
“หลังจากที่กลืนกินส่วนแบ่งของข้าไปหมดสิ้นแล้วมีหรือที่คนอย่างแกจะปล่อยให้ข้ารอดออกไป”
“นี่แกไม่กลัวผอ.จ้งจะโกรธเกรี้ยวที่แกละโมบอยากได้ส่วนแบ่งไปคนเดียวรึไงกันวะ ห้ะ”
หลูอันที่ได้ยินก็หัวเราะออกมาอย่างดังลั่น เขานั้นไม่สนสิ่งใดนอกจากการเพิ่มระดับการบ่มเพาะเท่านั้นในตอนนี้
“ฮ่าฮ่าฮ่า….เฉียวซี่เอ๋อ แกไม่ต้องยกผอ.จ้งมาขู่ข้า อย่าว่าแต่ผอ.จ้งมาเลย แม้แต่ท่านจ้าววังมาด้วยตัวเองข้าก็ไม่กลัว”
