มิได้
หลิวเซียงที่เห็นฉากนี้ก็ได้นิ่งอึ้งไป
เขาชี้ไปที่เฉินเฉียงและกรีดร้องพูดพร่ำออกมาอย่างสุดเสียง “แก แกเป็นตัวอะไรวะ”
ถูกต้อง
หลิวเซียงได้สติแตกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ต่อให้เป็นผู้ชาย แต่ก็คงไม่อาจจะควบคุมจิตใจในสถานการณ์สุดแสนจะพิศวงตรงหน้านี้ได้
หลิวเซียงได้มองกลับไปหาหยานเสวี่ยราวกับต้องการร้องขอความช่วยเหลือ
“น้องหยานเสวี่ย ผู้…ผู้ติดตามของเจ้ามันไม่ใช่มนุ…”
ก่อนที่หลิวเซียงจะได้พูดจบประโยค เขาก็ต้องรู้สึกหวาดกลัวต่อความตายอีกครั้งหนึ่ง
นั่นก็เพราะเขาเห็นหยานเสวี่ยที่นั่งมองอย่างไร้อารมณ์ก่อนหน้านั้นทั่วทั้งร่างเปลี่ยนเป็นโลหะสีเงิน
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
นี่เขากำลังฝันอยู่รึไง
กระบี่ยาวในมือของเขาเริ่มจับไว้ได้ไม่ค่อยจะอยู่ เฉกเช่นเส้นผมที่ค่อยๆหลุดร่วงราวกับไม่มีแรงจะเกาะ
ไม่
มันต้องเป็นความฝัน
หลิวเซียงที่กำลังตกตะลึงและหวาดผวาได้เขวี้ยงกระบี่ลงพื้นและหันไปอีกทางและวิ่งหนี
แต่ไม่ว่าเขาจะหันไปทางไหน เขาก็เห็นเฉินเฉียงปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่ให้หนีไปไหนในทุกทิศทุกทางที่หันไป
“อ๊ากกกกกก”
เป็นตอนนี้ที่หลิวเซียงสติแตกโดยสมบูรณ์จนหมดสติไป
เมื่อเห็นฉากนี้ เฉินเฉียงก็ไม่ได้มีท
