่าข้าย่อมต้องกลัวเป็นธรรมดา”
“แล้วเจ้าไม่กลัวว่าข้าจะฆ่าเจ้าเสียตรงนี้รึไงกัน”
“ฆ่าข้าเหรอ ฮี่ฮี่ฮี่ แล้วท่านจะฆ่าข้าทำไมกัน” เฉินเฉียงได้ถามออกมาในทันที
ที่เขากล้าถามออกมานั่นก็เพราะว่าเมื่อครู่ที่เขาได้พบเจอราชาสวรรค์ก่อนหน้านี้ เขาเองก็นึกเหมือนกันว่ราชาสวรรค์จะฆ่าเขา
และเขาเองก็ไม่ต้องการจะตายโดยที่มีปัญหาค้างคาใจอยู่มากมายแบบนี้
เช่นเดียวกัน กับราชาสวรรค์แล้วนั้นอย่างน้อยๆเขาก็ต้องการได้รับความลับของเขตแดนจักรพรรดิก่อน นี่จึงทำให้เขาเชื่อว่าราชาสวรรค์ต้องไม่ฆ่าเขาโดยง่ายนัก
และสิ่งที่ช่วยยืนยันความคิดนี้มากที่สุดก็คือการที่พาเขากลับมายังเกาะเทียนลี่แบบนี้
“ท่านราชาสวรรค์ ท่านคงไม่คิดจะฆ่าข้าเพียงเพราะข้าโกหกท่านหรอกกระมัง”
“หรือจะเป็นเพราะว่าข้าคือมนุษย์และท่านคือมนุษย์กลายพันธุ์ ท่านถึงคิดที่จะฆ่าข้าล่ะ”
ด้วยการที่เฉินเฉียงไม่เข้าใจที่มาของคำถามมากนัก จึงทำให้เขานั้นใช้โอกาสนี่ถามกลับไป
“หึหึหึ ตอบคำถามด้วยคำถามรึ หรือก็คือข้ายังไม่มีเหตุผลเพียงพอสินะ”
“แน่นอนว่าไม่” เฉินเฉียงได้ส่งเมิ่งน้อยกลับคืนสู่หยานเสวี่ยก่อนที่จะพูดออกมาอย่างจริงจัง “ท่านราชาสวรรค์ ต่อให้ท่านอยากฆ่าข้าจริงก็คงจะมีเหตุที่ทำให้ฆ่าข้าไม่ได้อยู่กระมัง”
“ยกตัวอย่างเช่นการที่มนุษย์และสัตว์ประหลาดนั้นได้กลายเป็นศัตรูทางธรรมชาติของพวกท่านได้อย่างไร”
“อะไรเป็นสาเหตุที่ทั้งสามเมื่อเจอหน้าแล้วต้องห้ำหั่นจนตายกันไ
