ลังอยู่ในโลกใบเล็กของท่านราชาสวรรค์”
ถึงแม้เฉินเฉียงจะยังไม่ได้ถามอะไรออกมา แต่เขาก็ถูกอ่านความคิดได้ในทันที
แต่นี่ทำให้เขาสงสัยขึ้นมาอย่างหนึ่งก็คือเขารู้สึกว่าโลกใบเล็กนี้ห่างไกลจากเขตแดนจักรพรรดิมากนัก
หลังจากผ่านไปชั่วโมงขึ้น เมื่อเฉินเฉียงและหยางเสวี่ยได้ออกมาจากโลกใบเล็กของราชาสวรรค์ก็พบว่าตอนนี้พวกเขาอยู่บนเกาะเทียนลี่ ในห้องของราชาสวรรค์
เป็นเวลากว่าสี่ปีแล้วที่เขาไม่ได้พบเจอราชาสวรรค์
ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นก็คือตอนที่เขาจับสายลับที่เตรียมจะเข้าตึกจอมพลภาคกลาง ในตอนที่เขาได้ฆ่าหลินเสี่ยวไป จนเกือบจะทำให้เขาต้องเปิดเผยตัวตน
แต่ในตอนนี้ เฉินเฉียงรู้สึกได้ว่าคราวนี้เขาคงไม่อาจจะรอดไปได้ง่ายๆเหมือนตอนนั้น
และเป็นไปอย่างที่เขาคิด นั่นก็เพราะคำถามแรกที่ราชาสวรรค์ถามออกมานั่นก็คือ “เฉินเฉียง ตกลงเจ้าไม่ใช่มนุษย์กลายพันธุ์สินะ”
โดยไม่ต้องถามกลับ เป็นหยานเสวี่ยที่รายงานเรื่องต่างๆต่อราชาสวรรค์อย่างแน่นอน
เฉินเฉียงได้เหลือบไปมองหยานเสวี่ยในตอนนี้ก็พบว่าใบหน้าของเธอนั้นวางท่าเรียบเฉยโดยไม่รู้สึกผิดและกระดากอายเลยแม้แต่น้อย
ช่างใจหินนัก
แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม เธอก็เคยช่วยเหลือเขาไว้มาก่อน
เมื่อคิดได้ว่าไม่มีสิ่งใดที่ต้องปิดบังอีก เฉินเฉียงจึงได้พยักน้อยอย่างยอมรับแล้วพูดออกมา “ข้าต้องขออภัยต่อท่านราชาสวรรค์ด้วย เป็นข้าผิดเองที่ตั้งใจหลอกลวงท่าน”
“แล้วเจ้าไม่กลัวตายเหรอ”
“กลัวตายรึ แน่นอนว
