เพื่อสลัดให้หลุดจากเขาทั้งสองก็ทำให้ทั้งสองอดที่จะเปิดตากว้างจ้องมองเสียไม่ได้
“พี่สาม เจ้าเด็กนี่มีประสาทที่แหลมคมไม่เบาเลยทีเดียวถึงขนาดรับรู้การจับจ้องของพวกเราสองคนได้ นี่เราไม่ควรจะถอยห่างจากเขาอีกสักหน่อยเหรอ”
“หึหึหึ ไม่ต้องหรอกน้องสี่ เจ้าคิดว่าแบบนี้ไม่ดีกว่าหรอกเหรอ ข้าว่าควรจะกดดันมันอีกสักหน่อยด้วยซ้ำ ข้าเองก็อยากจะเห็นว่าไอ้เด็กนี่มันทำอะไรได้บ้าง”
“ในช่วงเวลาสั้นๆนี้เจ้าเด็กนี่แสดงทักษะแปลกๆออกมาอย่างมากมาย ถึงแม้จะเป็นเพียงนายพลทักษะพิเศษขั้นสูง แต่ในความรู้สึกของข้าแล้วไอ้เด็กนี่ยังเหนือกว่าระดับกึ่งราชาซะอีก”
“ฮี่ฮี่ฮี่ พี่สามช่างฉลาดล้ำนัก มันก็จริง ข้าเองก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าเจ้าเด็กนี่จะทำยังไงต่อ”
“รอก่อน”
“มีอะไรรึพี่สาม”
“น้องสี่ ดูสิว่าใครอยู่ข้างหน้า”
หลังจากพูดจบ ชายวัยกลางคนก็ได้ชี้ไปที่ตรงหน้าของเฉินเฉียง
เฉินเฉียงที่กำลังลอยตัวอยู่พร้อมกับคิดหาวิธีการสลัดความรู้สึกผิดปกติที่มีคนเฝ้ามองนี้ให้หลุดออกไปให้ได้นั้น เมื่อเขารู้ตัวเขาก็พบว่าราชาสวรรค์และหยานเสวี่ยกำลังตรงมาหา
ราชาสวรรค์แม้ทั่วทั้งร่างจะถูกปกคลุมไปด้วยหมอกไอดำจนไม่อาจมองเห็นสีหน้าท่าทางได้ แต่เมื่อฟังจากเสียงแล้วก็รับรู้ได้ว่าเขานั้นให้มั่นใจว่าคนตรงหน้าคือเฉินเฉียง
“เฉินเฉียง เจ้านั้นรักษาคำมั่นในการมาที่นี่ เจ้านี่ไม่ทำให้ราชาผู้นี้ผิดหวังเลยจริงๆ”
-ราชาสวรรค์ ข้ารู้สึกได้ว่ามีคนติดตามข้าม
