ี่นี่ ท่านบอกไว้เพียงว่าใครก็ตามที่ได้เข้ามาที่นี่แล้วต้องปีนป่ายบันไดนี้ให้ได้ ส่วนจะได้อะไรนั้นแล้วแต่โชควาสนาของคนคนนั้น ส่วนใครได้อะไรกลับไปบ้างนั้นทุกคนล้วนแล้วแต่เก็บเงียบไว้”
หลังจากพูดจบ หยานเสวี่ยก็ได้มองไปที่เจิ้งยี่ผู้ซึ่งกำลังก้าวเดินขึ้นไป
ไม่นาน เจิ้งยี่ในตอนนี้ได้ขึ้นไปถึงขั้นที่เจ็ด และดูเหมือนว่ายังไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ดี
เป็นตอนนี้ทุกสายตาที่มองดูก็อดที่จะพูดแสดงความเห็นของตนออกมาเสียไม่ได้
“เป็นไปได้ว่าคนแรกที่ก้าวขึ้นไปจะได้ของที่ดีที่สุดไปแล้ว พวกเราปล่อยมันให้เหมาหมดไม่ได้แล้วล่ะ”
“แม่เอ๊ย ก็ไหนเจ้าบอกมาเองไม่ใช่เหรอว่าต้องการดูเด็กนั่นโดนลงทัณฑ์จากข้างล่างก่อนน่ะ แล้วยังมีหน้ามาพูดแบบนี้ในตอนนี้อีกเนี่ยนะ”
เมื่อสิ้นเสียง ทุกชีวิตมากมายต่างก็พุ่งตรงก้าวเดินขึ้นบันไดไป บ้างก็อาศัยเดินตามเจิ้งยี่ไปเสียอย่างนั้น
“ฮ่าฮ่า ดูไอ้พวกมนุษย์กับสัตว์ประหลาดพวกนี้สิ ช่างราวกับหมูโง่ยิ่งนัก ก็แค่บันไดล่ะว้า จะต้องคิดให้มันมากมายไปทำไม”
เมื่อพูดจบ นายพลทักษะที่หัวเราะเยาะเย้ยออกมานั้นก็สยายปีกและบินขึ้นฟ้าโจนทะยานออกไปจนอยู่เหนือเจิ้งยี่ขึ้นไปในทันที หากนับระดับความสูงแล้วนั้น ในตอนนี้มนุษย์กลายพันธุ์ตนนี้อยู่ที่ราวๆขั้นที่ห้าสิบของบันไดสู่สรวงสวรรค์
“ฮ่าฮ่าฮ่า พวกเราเหล่ามนุษย์กลายพันธุ์คือผู้ที่ถูกสรวงสวรรค์ค้ำชูโว้ยยยยย……” นายพลทักษะพิเศษขั้นสูงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งร
