น้า….” หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้นำแก่นคริสตัลขนาดเท่าลูกปิงปองออกมาสองลูกจากแหวนเก็บของ แล้วยื่นมันไปจ่อปากของเมิ่งน้อย
“อ้า…..”
เมื่งน้อยได้ดมแก่นคริสตัลอยู่ทีสองทีก่อนที่จะใช้เท้าน้อยๆเตะแก่นคริสตัลในมือของเฉินเฉียงทิ้งจนกลิ้งลงไปกับพื้น
“ฮิฮิฮิ”
เมื่อได้เห็นฉากนี้ หยานเสวี่ยที่อยู่ข้างๆก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เป็นตอนนี้ที่เธอได้นำเศษแก่นวิญญาณชิ้นหนึ่งขึ้นมาแล้วโบกมันไปมาช้าๆ “เมิ่งน้อย มาหาแม่มา แม่มีของดีๆให้กินนะ”
ด้วยการที่เมิ่งน้อยนั้นฉลาดมาก ยิ่งมีของกินมาล่อแล้วนั้น มันก็ได้กระโดดกลับไปหาหยานเสวี่ยในทันที
“แม่…เอ๊ย” นี่ขนาดแก่นคริสตัลระดับขุนพลยังไม่สนเนี่ยนะ เจ้าตัวน้อยนี่ช่างเลือกกินนัก
“เจ้าจะกลัวอะไรกัน ข้าเองต่างหากที่เป็นคนเอาแก่นวิญญาณออกมาให้มันกินนะ ข้ามีมันมากพอที่จะทำให้มันเป็นสัตว์ประหลาดระดับราชาได้เลย”
“องครักษ์หยาน ท่านพูดออกมาแล้วข้าก็ขอถามเลยก็แล้วกัน ท่านไม่กลัวราชาสวรรค์จะฆ่ามันเหรอหลังจากพามันกลับไปน่ะ”
“ท่านราชาสวรรค์นั้นไม่ได้โหดร้ายอย่างที่เจ้าคิดหรอกนะ แถมเกาะเทียนเล่ยของพวกเรานั้น มีพวก….ช่างมันเถอะ ข้าไม่จำเป็นต้องบอกเรื่องพวกนี้กับเจ้า”
“ห้ะ พวก…..อะไร” เฉินเฉียงถามออกมาในทันที
“ไม่มีอะไร” หยานเสวี่ยไม่อยากจะพูดเรื่องนี้จึงได้เปลี่ยนเรื่องไป “ยังไงก็ตาม เมิ่งน้อยนั้นสามารถอยู่กับข้าได้อย่างแน่นอน”
“ฮี่ฮี่ฮี่ องครักษ์หยานนั้นคิดแบบเดียวกับข
