้าเลยจริงๆ ข้าเองก็อยากจะอยู่กับเมิ่งน้อยไปตลอดกาล”
“กลับเจ้าเนี่ยนะ” หยานเสวี่ยกรอกตามองบนใส่เฉินเฉียงในทันทีแล้วพูดออกมา “เมิ่งน้อยยังไงซะก็เป็นผู้หญิง ให้อยู่กับตัวอันตรายแบบเจ้าเนี่ยนะ เมิ่งน้อย ปล่อยเขาไปกันดีกว่า พวกเราไปกันเถอะ”
“ห้ะ ข้าเนี่ยนะตัวอันตราย” เมื่อเห็นหยานเสวี่ยได้เดินจากไปด้วยความคิดที่แน่วแน่นี้ เฉินเฉียงได้แต่ส่ายหัวไปมาพลางบ่นอุบในทันที
ทั้งสองได้เดินทางต่ออีกสามวัน จนกระทั่งมาถึงทะเลทรายสุดลูกหูลูกตาตรงหน้า
เมื่อมาถึง เฉินเฉียงได้ใช้กระแสจิตของตนตรวจสอบพื้นที่โดยรอบ เขาพบว่าพื้นที่ตรงหน้านั้นเต็มได้วยมนุษย์ สัตว์ประหลาด และมนุษย์กลายพันธุ์? กระจายอยู่ทั่วไปในพื้นที่แห่งนี้
เมื่อเห็นท่าทางตื่นตัวของเฉินเฉียงแล้ว หยานเสวี่ยก็ได้รีบกล่าวเตือนในทันที “ เฉินเฉียง หลังจากเข้าพื้นที่ทะเลทรายนี้ไปแล้ว ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ฆ่าฟันกันอีก”
“หากไม่อย่างนั้นล่ะก็ คนที่หาเรื่องก่อนจะถูกฆ่าโดยกฎแห่งเขตแดนจักรพรรดิ ตั้งแต่ก่อเรื่องในทันที”
“โห่ นั่นมันไม่แปลกไปหน่อยรึไง หรือว่าท่านไม่คิดอย่างนั้น”
“เหอะ ก็แล้วแต่เจ้าแล้วกัน ข้าถือว่าข้าได้เตือนเจ้าแล้ว หากไม่เชื่อก็อย่ามาโทษกันทีหลัง”
หลังจากพูดจบ หยานเสวี่ยจึงได้เดินตรงไปโดยไม่คิดที่จะเหลียวกลับมามอง
นี่ทำให้เฉินเฉียงถึงกับรีบส่งข้อความหาเจิ้งยี่ จางหยวน และพวก ก่อนที่จะรีบติดตามหยานเสวี่ยไปในทันที
เขานั้นมองไม่เห็นเลยว่
