นเสวี่ยได้ดึงบ่าของเฉินเฉียงกลับไปด้วยมือของเธอ
“เฉินเฉียง เจ้าต้องอยู่ข้างกายข้านับจากนี้ ข้าจะพาเจ้ากลับไปยังเกาะเทียนเล่ย การคงอยู่ของเจ้านั้นขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของราชาสวรรค์เพียงเท่านั้น”
“ไม่ พี่ใหญ่เฉินเฉียงจะไม่ไปกับเจ้า หากว่าราชาสวรรค์ของเจ้ารู้ว่าพี่ใหญ่เฉินเฉียงไม่ใช่มนุษย์กลายพันธุ์ล่ะก็ แล้วเขาจะมีชีวิตรอดออกมาได้ยังไง”
“ถูกต้อง ปล่อยกัปตันของพวกเราเดี๋ยวนี้ กองกำลังของเราจะไม่ยอมในเรื่องนี้ จะตามราวีเจ้าจนกว่าจะตกตายกันไปข้างหนึ่ง”
“ปล่อยกัปตันของพวกเราซะ”
“ออกไปห่างๆศิษย์น้องเล็กของข้าเดี๋ยวนี้”
ในตอนนี้ทั้งกองกำลังเทียนเว่ยรวมถึงหลู่ฟางต่างก็ชักอาวุธออกมา เตรียมที่จะสู้เป็นตายกับหยานเสวี่ยในตอนนี้
เมื่อเห็นเหล่าบรรดาพี่ๆของตนห่วงใยในชีวิตเขาขนาดนี้ เฉินเฉียงก็อดไม่ได้ที่จะหวั่นไหวเหมือนกัน
แต่ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้นั้นเห็นได้อย่างชัดเจนว่าพวกเขานั้นไม่อาจต่อกรกับหยานเสวี่ยได้อย่างแน่นอน
“จางหยวน พาคนของเจ้าจากไปซะ”
“อย่างที่ข้าพูด หากว่าเจ้ายังถือข้าว่าเป็นกัปตัน จงฟังคำสั่งข้า แต่หากว่าไม่ ข้าจะเป็นจะตายก็ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้า”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทำให้ทุกคนในกองกำลังเทียนเว่ยต้องตกอยู่ในความเงียบงั้นอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม หลู่จี้ที่เป็นมันสมองของกองกำลังได้ก้าวเท้าออกมา ก่อนที่จะขมวดคิ้วแน่นและพูดออกมา “องครักษ์หยาน ท่านทำอย่างนี้ก็ไม่ถูกนา คนมากมายที่นี่ต้องตกตาย
