แถมทุกคนต่างก็ตกตายเพราะเฉินเฉียง ในเมื่อพวกเขาล้วนแล้วเป็นนักรบของเผ่าพันธุ์มนุษย์ แล้วจะให้พวกเราปล่อยตัวการออกไปง่ายๆได้ยังไง”
“โง่เง่า เหตุผลไร้สาระอะไรของเจ้าเนี่ย ที่พูดอย่างนี้ก็ไม่ได้ต่างไปจากชิงตัวกัปตันขึ้นมาจากหลุมแล้วผลักลงหลุมที่พวกเราขุดขึ้นมาเลยนะเว้ย”
“ใช่แล้วไอ้หนอนหนังสือ พวกเราต้องคิดช่วยเหลือกัปตันไม่ใช่รึไง แต่เจ้ากลับยิ่งทำให้กัปตันไม่มีทางออกนอกจากความตายเลยนะเว้ย นี่คิดบ้าอะไรของเจ้าเนี่ย”
หลังจากถูกคนในกองกำลังดุด่าพอเป็นพิธี หลู่จี้ก็ได้ยิ้มแหยๆแล้วพูดออกมาต่อ “เอ้า นี่ข้าพูดอะไรผิดไปกันล่ะ กัปตันของเรานั้นยอมรับความผิดในการก่ออาชญากรมาแล้วนะ แล้วพวกเราจะปล่อยเขาไปง่ายๆได้ยังไงกัน”
“หรือเจ้าจะบอกว่าแม้จะพากัปตันกลับมาได้แล้วพวกเจ้าจะยอมรับความผิดในตัวของกัปตันในครั้งนี้”
หลังจากได้ฟังหลู่จี้พูดออกมาแล้ว กัวเหลียงได้พูดออกมาในทันที “ถูกต้อง พวกเราไม่อาจปล่อยให้องครักษ์หยานพาตัวศิษย์น้องไปได้ง่ายๆ พวกเราต้องพาเขากลับไปรับโทษ”
“ใช่ ปล่อยกัปตันของพวกเรามาซะ”
ถึงแม้ว่าหยานเสวี่ยที่ไม่ค่อยแสดงอารมณ์อะไรออกมานั้นก็ยังต้องขุ่นเคืองกับตรรกวิบัติของหลู่จี้นี้
“ฮึ่ม พวกเจ้าคิดจะหาเหตุผลมาใช้กับข้าเนี่ยนะ ดี ลองดูดีๆสิว่าคนพวกนี้ส่วนใหญ่ก็ตกตายในมือพวกเจ้า แล้วนี้ยังกล้ามาโทษเฉินเฉียงกับข้าอีกงั้นรึ”
จางหยวนที่ได้ยินก็ถึงกับของขึ้นแล้วพูดออกไป “ไร้สาระ นี่เจ้ากำลังจะบ
