้านั้นต่อสู้กับเหยี่ยวทองคำนั่น”
“นี่ขนาดพวกมันรู้ว่าพวกเราถูกโจมตีโดยสัตว์ประหลาด แต่พวกมันยังคงซ่อนตัวคอยมองดูเจ้าให้ตกตายโดยไม่คิดจะช่วยเหลือแม้แต่น้อย”
ในตอนนี้นั้นมีเพียงจางหยวนและหลิวไฮ่เท่านั้นที่รู้สึกสั่นสะท้านขึ้นมา เจิ้งยี่และกัวเหลียงนั้นต่างก็ไม่ได้รู้ในเรื่องนี้ เมื่อได้ยินคำอธิบายเพิ่มเติมของหลิวไฮ่แล้วนั้น ทำให้ทุกคนเข้าใจเรื่องราวและรู้สึกโกรธแค้นในทันที
“จางหยวน เจิ้งยี่ ตอนที่ข้าได้สังหารขยะของเผ่าพันธุ์อย่างกองโจรถูหมั่นเถียนด้วยตัวคนเดียวนั้น ข้าเคยได้คิดเรื่องนี้มาก่อนแล้ว ผู้คนเช่นถูหมั่นเถียนที่โหดร้ายจนฆ่าเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ไปกว่าสองพันคนได้อย่างหน้าตาเฉย ข่มเหงรังแกและข่มขืนก่อนที่จะฆ่าพวกเธออย่างไร้ค่า เมื่อเทียบกันแล้ว คนพวกนี้ไม่ได้ต่างไปจากสัตว์ประหลาดและมนุษย์กลายพันธุ์เลยแม้แต่น้อย”
“นอกจากว่าพวกเราต้องระวังสัตว์ประหลาดและมนุษย์กลายพันธุ์แล้ว พวกเรายังต้องระวังขยะที่แฝงตัวอยู่ในเผ่าพันธุ์เช่นนั้นอีก”
“พวกมันเป็นเหมือนพวกเราทุกประการแล้วพวกเราจะแยกแยะพวกมันได้ยังไง”
“แล้วไหนจะองครักษ์หยานนั่นอีก”
“สมมติให้ว่าเธอเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ไปเลยจริงๆ แต่เธอเองก็ช่วยชีวิตข้าเอาไว้เอาจริงๆแล้วก็หลายครั้งหลายคาเลยทีเดียว และถึงแม้ว่าเธอจะปากร้ายไปบ้างแต่เธอก็ไม่เคยทำร้ายข้าเลยสักครั้ง”
“แล้วหากว่าข้าเป็นมนุษย์กลายพันธุ์จริงๆล่ะ พวกเจ้ายังคิดจะฆ่าข้าอยู่อีกรึเปล่
