เป็นไม่เห็นหัวเนี่ยนะ”
“หากแกยังกล้าพูดเรื่องไร้สาระอยู่อีกล่ะก็ ข้าจะฆ่าแกทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ”
เจ้าของร้านตกตะลึงในทันทีที่ได้ยิน เขารีบโค้งตัวลงและพูดออกมา “ท่านนายพล โปรดให้อภัยข้าที่ตาต่ำด้วย โปรดให้อภัยด้วย ท่านนายพล เชิญเข้ามาก่อนครับ”
เฉินเฉียงได้กวักมือเลือกคนทั้งสิบสามคนเข้าไปในทันที
เมื่อทุกคนได้เห็นฉากนี้ต่างชูนิ้วกลางขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน ช่างหน้าไม่อายนัก
เฉินเฉียงได้เดินเฉิดฉายเข้าไปยังร้านค้าหอสมบัติ
ในร้านหอสมบัตินี้มีชายหนุ่มแต่งตัวดีนั่งขัดสมาธิอยู่พลางจิบชาไปด้วย เขาได้หยิบกำไลสื่อสารขึ้นมาดูและบ่นกับบริกรที่คอยเสิร์ฟน้ำชาอยู่ไม่หยุด
“นี่ คือของที่ร้านเจ้ามีทั้งหมดแล้วอย่างนั้นเหรอ ร้านของเจ้าเป็นร้านที่ขายกำไลสื่อสารโดยเฉพาะในเขตกันหันไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมไม่มีรุ่นไหนที่ดูพิเศษเลยล่ะ เอาพวกมันออกไปซะ”
เฉียวกังได้ยกมือขึ้นมาและเขวี้ยงกำไลสื่อสารที่พนักงานร้านเอามาให้เลือกจนตกพื้นและแหลกลาญ
“ไอ๊หยา ไอ้อ้วนเจ้าของร้าน ข้าว่าแล้วว่าเจ้านั้นต้องไม่มีกำไลสื่อสารดีๆอยู่ที่นี่เป็นแน่”
เฉินเฉียงได้มองไปที่กำไลสื่อสารที่เฉียวกังขว้างทิ้งด้วยท่าทางตกตะลึง
“โอ้ เจ้าของร้าน ข้าบอกตรงๆเลยนะว่ากำไลสื่อสารของเจ้านั้นเจ๋งกว่าของที่ข้ามีอีก”
“เจ้ารู้รึเปล่าว่ากำไลสื่อสารของข้านั้นสื่อสารได้เพียงข้าในเขตล้านไมล์ในเขตภาคกลางเพียงเท่านั้น แต่กำไลของเจ้านั้นสื่อสารได้เกือบทั้งประเทศเลยนะเน
