ี่ย”
“ข้าหาของดีแบบนี้มาตั้งนานแล้วแต่ข้าก็หาไม่เจอสักที”
“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เจ้าของร้าน นำกำไลสื่อสารแบบนี้มาสิบวง”
“ศิษย์น้อง นี่เจ้า….”
กัวเหลียงพยายามจะพูดอะไรออกมาแต่ถูกหยุดไว้ด้วยสายตาเฉินเฉียง
“เจ้าของร้าน ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการแก่นคริสตัลระดับกลางล้านก้อนต่อวงใช่รึเปล่า”
เจ้าของร้านเองก็แสดงออกมาอย่างโง่งม เขาไม่รู้ว่าเฉินเฉียงต้องการจะทำอะไร ทำได้เพียงพยักหน้ารับเท่านั้น “ใช่ครับ ใช่แล้ว ใช่เลย”
“เมื่อเป็นแบบนั้นแล้ว เอางี้ ข้าก็ไม่ใช่คนขี้เหนียวอะไรนัก เอาแบบนี้ เอากำไลสื่อสารที่ดีที่สุดมาให้ข้าสิบสองวง ข้าต้องการให้พี่น้องของข้าทุกคนได้ใช้มัน”
“ได้ครับ ได้เลย ได้อย่างแน่นอน” เจ้าของร้านได้รีบเตือนสติพนักงานที่กำลังนิ่งอึ้งอยู่นั้นเอง “อ้าวเฮ้ย ไม่ได้ยินรึไงกัน นายพลท่านนี้ต้องการกำไลรุ่นนี้สิบสองวง แต่ละวงราคาหนึ่งล้านแก่นคริสตัลนะ เร็วๆเข้า ไปเอามาเดี๋ยวนี้”
พนักงานร้านในตอนนี้นิ่งอึ้งอยู่และรีบเข้ามารายงานในทันที
“เอ่อ แต่หัวหน้าครับ กำไลสื่อสารรุ่นนี้คือรุ่นที่ท่านเฉียวทำพังไป”
และร้านของพวกเรามีเพียงยี่สิบชิ้นเท่านี้น และพวกมันพังหมดแล้วครับ
หลังจากพูดจบ พนักงานได้มองไปยังเฉียวกังด้วยท่าทางใส่ซื่อ แต่เฉียงกังนั้นในตอนนี้ทั่วทั้งร่างกำลังสั่นเทิ้ม
“ห้ะ พังหมดแล้วเรอะ”
ในตอนนี้เจ้าของร้านราวกับควันออกหูและมองไปที่เฉียงกังที่กำลังนั่งนิ่งอยู่
“เจ้า นี่เจ้าคิดจะทำอะไร นี่
