วหยางโจมตีเฉินเฉียงนั้น เฉินเฉียงสังเกตเห็นได้ว่าเฉียนฝู่ไม่ได้มีท่าทีจะช่วยเขาแต่อย่างใด ไม่สิ ต้องเรียกว่าทำตัวใจหินเสียด้วยซ้ำ
เฉินเฉียงได้สบถออกมาหนึ่งทีและหันไปมองจ้าวหยางและพูดออกมาอย่างไม่เห็นหัว “ไอ้แก่ เจ้าบอกว่าตัวข้านั้นสมควรตาย เจ้าก็คงจะหมายถึงว่าข้าสมควรตายเป็นหมื่นครั้งถึงสาสมกระมัง”
“แต่สำหรับข้าแล้ว หลานที่แสนดีของเจ้านั้นสมควรจะตายนับล้านครั้ง”
“ไอ้เด็กระยำ เจ้าพ่นอะไรออกมาไร้สาระ” ถึงแม้ว่าจ้าวหยางจะถูกจับกุมเอาไว้แต่ปากของเขายังคงพูดได้ เมื่อได้ยินคำพูดอันแสนเดียดฉันท์ของเฉินเฉียงแล้วทำให้เขาตวาดออกมา
“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าคือไอ้เด็กระยำอย่างงั้นเหรอ ฮ่าฮ่าฮ่า จ้าวหยาง เจ้านี่มันน่าขันนัก”
เฉินเฉียงได้เรียกชื่อเจ้าอยางออกมาตรงๆและได้พูดออกมาอย่างโกรธแค้น “นี่เจ้ารู้รึเปล่าว่าหลานแสนดีของเจ้านั้นลอบทำร้ายข้ามากี่ครั้งแล้ว เจ้ารู้รึเปล่าว่าศิษย์สำนักกี่คนที่ต้องหมดอนาคตไปเพราะหลานที่แสนดีของเจ้า”
เมื่อเฉินเฉียงพูดออกมาแบบนี้ทำให้เจ้าฮั่นเริ่มผิดสังเกตจึงได้รีบพูดออกมาขัดจังหวะ “ปู่ ผอ. อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของมัน”
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็แสดงออกมาด้วยท่าทางเย็นชาและพูดออกมาอย่างดัง “โฮ่…อะไรกัน จ้าวฮั่น พอความตายมาเยือนตรงหน้าแบบนี้แล้วเจ้ายังคิดที่จะปฏิเสธในสิ่งที่กระทำลงไปอีกเหรอ”
“เจ้าลืมไปแล้วกระมังว่าตัวเจ้านั้นใตอนนี้คือศัตรูของมนุษยชาติ ไม่ว่าใครในตอนนี้ก็ยังช่วยเจ้าไ
