ม่ได้อีกต่อไป”
“เฉินเฉียง พูดออกมาซะ หลานของข้าทำอะไรให้เจ้าแค้นเคืองขนาดนี้”
“เหอะ หลานที่แสนดีของเจ้าทำอะไรงั้นเหรอ ฮึ่ม เพื่อที่จะสังหารข้าให้จงได้ หลานที่แสนดีของเจ้า….มันผู้นี้ได้ส่งโม่เสี่ยวจวงและศิษย์สำนักระดับนายพลวิญญาณขั้นต้นมาล่าหัวข้าในตอนที่ข้าออกทำภารกิจเป็นครั้งแรกที่อาณานิคมเขาอูฐ”
“แล้วเจ้าเคยเห็นพวกมันอีกรึเปล่าล่ะ”
เฉียนฝู่ที่ยืนอยู่ข้างๆได้รีบถามออกมาด้วยเสียงที่เย็นยะเยียบ “งั้น…เจ้าก็หมายความคนเหล่านั้นถูกเจ้าสังหารไปจนหมดสินะ”
เฉินเฉียงได้มองไปที่เฉียนฝู่อย่างดูแคลนและสบถไปอีกหนึ่งทีก่อนจะพูดต่อ “ผอ.เฉียน ท่านประเมินข้าสูงเกินไปแล้ว”
“ในยามนั้นข้าเป็นเพียงทหารขั้นสูง ข้าขอถามจริงๆเถอะว่าท่านคิดว่าข้าสามารถสังหารพวกมันได้รึไงกัน”
“พวกมันถูกสังหารโดยวานรเขี้ยววายุสองตัวที่ข้านำร่างของพวกมันกลับมาในตอนนี้ ส่วนศพของพวกมันนั้นข้าฝังเอาไว้ในถ้ำของวานรเขี้ยววายุสองตัวนั่น”
“หากท่านไม่เชื่อท่านก็ไปดูกับตาตัวเองก็ได้ ด้วยสายตาของท่านแล้วข้าเชื่อว่าท่านควรจะบอกได้ว่าพวกมันตกตายเพราะข้าหรือสัตว์ประหลาดสองตัวนั่น”
“พูดก็พูดเถอะนะ ข้าขอถามหน่อยว่ากับเรื่องนี้ ในเมื่อข้านั้นถูกหมายปองชีวิตแล้วข้านั้นสมควรจะให้ยืนรอเฉยๆให้ไอ้หกตัวนั่นบั่นคอข้าให้ตายไปซะให้พ้นๆเลยรึไงกัน หรือว่าควรจะทำอย่างนั้น”
เมื่อถูกเฉินเฉียงที่ไม่มีท่าทีเคารพอีกต่อไปถามกลับมา เฉียนฝู่ทำได้เพียงรู้สึกละอ
