ายใจเพียงเท่านั้น
หลังจากเฉินเฉียงได้พูดต่อในทันที “ยังไม่หมดนะจ้าวหยาง นี่ยังไม่หมด หลานที่แสนดีของเจ้านั้นยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น ภายหลังที่ผอ.เฉียนได้มอบแก่นโลหิตอสูรระดับราชาให้ข้า จ้าวฮั่นที่แสนดีของเจ้านั้นก็ยังส่งศิษย์สำนักที่อยู่ระดับนายพลวิญญาณขั้นกลางสองคนไปฆ่าข้าถึงอาณานิคมเกิดของข้า อาณานิคมเขาหมางเลยทีเดียว”
“นักรบสายเลือดระดับนายพลวิญญาณขั้นกลางสองคนเหรอ” ผอ.เฉียนที่ได้ยินก็นิ่งอึ้งไปแล้วถามออกมาในทันที “เฉียนเฉียง พวกเขาในตอนนี้….”
“ข้าฆ่าพวกมันไปแล้ว” เฉินเฉียงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา นี่ทำให้เฉียนฝู่โกรธขึ้นมา “เฉินเฉียง ไม่ว่าพวกเขาจะทำผิดยังไงเจ้าก็ไม่ควรจะฆ่าพวกเขา”
“นั่นมันนักรบสายเลือดระดับนายพลวิญญาณขั้นกลางถึงสองคนเลยนะ พวกเขาเป็นกำลังให้กับเผ่าพันธุ์พวกเราได้ พวกเขาคืออนาคตของเผ่าพันธุ์ของเรา”
“เจ้าก็เห็นใช่รึเปล่าว่าพวกเราในครั้งนี้มีระดับนายวิญญาณขั้นกลางอยู่กี่คน เจ้าคิดว่าคนระดับนี้เป็นผักปลารึไงกัน”
“การที่เจ้าพูดว่าฆ่าพวกเขาไปแล้วออกมาด้วยท่าทางไม่รู้สึกรู้สาแบบนี้ เจ้าไม่โหดร้ายไปหน่อยรึไงกัน”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้า….ข้าเนี่ยนะโหดร้าย ผอ.เฉียน ข้าขอบอกท่านไว้เลยว่าหากไอ้ตัวระยำสองตัวนั้นคลานขึ้นมาจากหลุมได้ ข้าจะฆ่ามันทิ้งอีกสักร้อยสองร้อยครั้ง”
“เจ้า”
เป็นตอนนี้ที่เฉียนฝู่ได้เห็นแล้วว่าเฉียนเฉียงนั้นได้มองเขาด้วยสายตาเย็นชาอย่างที่สุด
และเพื่อไม่เห็นกลายเ
