ไว้และพูดออกมา “พี่ใหญ่เฉินเฉียง ท่านจะทำอะไรกันแน่”
“นั่นมันสนามประลองเป็นตายเลยนะ หากท่านตายในสนามท่านอาจจะตายจริงๆก็ได้”
“ท่านก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าหลินฟานนั้นแข็งแกร่งขนาดไหน แล้วท่านจะไปรนหาที่ทำไมกัน”
เมื่อเฉินเฉียงได้ยินแบบนี้ก็ถามออกมาด้วยรอยยิ้ม “ฉิงเชิน นี่เจ้าไม่โทษข้าแล้วสินะ”
“ข้า….”
เมื่อเห็นท่าทางของเว่ยฉิงเชินในตอนนี้แล้ว หลินฉิน ผอ.แห่งสำนักวิหคอสนีบาตก็ได้พูดออกมาอย่างเดียดฉันท์ “ฉิงเชิน กลับมานี่ ในเมื่อเขาจะรนหาที่ตายเจ้าก็สมควรปล่อยคนแบบนั้นไป”
อย่างไรก็ตาม เว่ยฉิงเชินยังคงไม่ยอมปล่อยมือ แถมมองไปยังพ่อของตนด้วยสายตาที่วิงวอนขอร้อง
นี่ทำให้เว่ยหยวนตี้นิ่งอึ้งไป
เขานั้นไม่เข้าใจจริงๆว่าเฉินเฉียงจะเล่นตลกอะไรกัน
ก่อนหน้านี้เขานั้นไม่สบอารมณ์ที่เฉินเฉียงแย่งชิงแต้มคะแนนของลูกสาวตนไป แถมมาในตอนหลังเขายังปฏิเสธคำท้าทั้งหมด นี่จึงทำให้ความนิยมชมชอบในตัวเฉินเฉียงในใจของเขานั้นดิ่งราวกับโยนหินลงเหว
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่คิดว่าเด็กนี่จะมากล้าทำเรื่องแบบนี้
นี่เขาคิดจะทำอะไรกันแน่
“เฉินเฉียง นี่เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่ เลิกก่อเรื่องได้แล้ว ถือซะว่าข้าขอก็แล้วกัน เจ้าลงไปกับฉิงเชินซะเถอะ”
ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะเป็นยังไงก็ตาม เมื่อเห็นสองพ่อลูกตระกูลเว่ยนั้นห่วงใยเขา เฉินเฉียงก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
——ลุงเว่ย เชื่อข้าเถอะ ข้ามีเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้——-
เฉินเฉียงได้ถ่า
