ที่มองเฉินเฉียงด้วยสายตาเอ็นดูและพูดออกมา “และข้าเองก็ไม่คิดว่าเจ้านั้นจะต้องตกระกำลำบากถึงเพียงนี้ ขอโทษด้วยจริงๆ”
“ลุงเว่ย ข้าไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนั้น ในตอนนี้ข้าเพียงมีชีวิตอยู่เพื่อทำคำมั่นที่ให้กับปู่ซุนไว้ก่อนตายเพียงเท่านั้น นั่นคือการได้ธงพลแห่งกองกำลังเทียนเว่ยมาครอบครอง”
“และที่ข้าเข้าไปยังสำนักเต่าดำก็เพียงสิ่งนี้”
“ก็ดี”
เว่ยหยวนตี้ได้วางมือบ่นบ่าของเฉินเฉียงและพูดออกมาอย่างตื่นเต้น “ข้าเชื่อว่าเจ้านั้นต้องสืบทอดตำแหน่งของน้องชายเทียนเว่ยได้อย่างแน่นอน”
“เอาอย่างนี้ดีกว่า วันนี้ข้าจะให้ฉิงเชินพาพวกเจ้าไปกินอาหารค่ำที่ร้านที่ใหญ่ที่สุดในเขตเมือง หลังจากนี้เจ้าค่อยกลับมานี่ ข้าเองก็มีเรื่องที่จะพูดคุยกับเจ้าอยู่อีก”
“ได้ครับ” เฉินเฉียงยืนขึ้นก่อนที่จะทำการคารวะเว่ยหยวนตี้เพื่อขอบคุณออกมา
ก่อนหน้านี้เขาไม่คิดว่าจะได้มีโอกาสใกล้ชิดกับคนใหญ่คนโตอย่างเว่ยหยวนตี้
นับจากนี้ไป เขาเองจะกลายเป็นคนมีเบื้องหลังกับเขาบ้างแล้ว
เมื่อเทียบกับจ้าวฮั่น เบื้องหลังของเขาเป็นอะไรที่จ้าวฮั่นไม่อาจที่จะเทียบเคียง
เป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงรู้สึกว่าตนเองมีไฟขี้นมาอย่างประหลาด และนี่เองก็ทำให้จางหยวนและคนอื่นๆที่อยู่ข้างๆอดที่จะมีความสุขแทนไม่ได้เช่นเดียวกัน
“ท่านพ่อ งั้นลูกขอตัวก่อนค่ะ” หลังจากพูดจบ เว่ยฉิงเชินและเฉินเฉียงได้เดินออกไปเป็นกลุ่มสิบกว่าคน เดินผ่านสวน และเดินตรงไปยังภัตตาคารในเม
