ืองที่ชื่อว่าติ้งฮู่
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง ที่นี่คือโรงแรมที่ชื่อว่าทะเลสาบเมฆคราม ร้านอาหารที่ดีที่สุดในกันหนันตั้งอยู่ที่นี่ มา ข้าจะนำทางให้”
เว่ยฉิงเชินได้ต้อนรับเฉินเฉียงและพวกพ้องอย่างอบอุ่น โดยเธอพาไปที่ชั้นสองซึ่งเป็นภัตตาคารที่ดูหรูหรา
ลูกสาวผู้การเขตมาด้วยตัวเอง แน่นอนว่าพนักงานต้องให้การต้อนรับเป็นพิเศษ
“คุณหนูเว่ย ในเมื่อท่านมาด้วยตัวเองขนาดนี้แสดงว่าแขกเหล่านี้ย่อมเป็นบุคคลสำคัญ ทำไมท่านไม่พาแขกเหล่านี้ไปห้องส่วนตัวล่ะครับ”
“ไม่ต้องหรอก เถ้าแก่ ท่านแค่เตรียมจัดเตรียมพื้นที่ริมหน้าต่างพร้อมทั้งเสิร์ฟอาหารจานเด็ดของร้านนั่นก็พอแล้วเอาเป็นเตกีลานั่นนะ รวมถึงไวน์เอาเป็นแบบอย่างดี มาซักห้าไหก่อนก็แล้วกัน”
เมื่อพูดจบ เว่ยฉิงเชินก็ได้พาเฉินเฉียงและคนอื่นๆไปยังโต๊ะริมหน้าต่างและนั่งลง
อย่างที่พูดไว้ว่านี่คือร้านอาหารอันดับหนึ่งแห่งกันหนัน ไม่ว่าจะเป็นอาหารและไวน์ที่เหนือล้ำกว่าที่ใด แม้แต่ความเร็วในการเสิร์ฟอาหารแต่ละจานเองก็เป็นไปด้วยความรวดเร็ว หลังจากที่ทั้งสิบกว่าคนนี้นั่งลงยังไม่ถึงสิบห้านาทีดี ทั่วทั้งโต๊ะก็เต็มไปด้วยอาหารอย่างพร้อมเพรียง
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง มา เชิญพวกท่านดื่มด่ำไปกับรสชาติอาหารจานเด็ดของร้านนี้ก็คืออัลบาทรอสขี้เมา นี่คือส่วนปีกที่ถือได้ว่าดีที่สุดของนกอัลบาทรอสสีทองที่เป็นสัตว์ประหลาดในระดับนายพลวิญญาณ กระบวนการทำอาหารจานนี้ต้องนำมันไปหมักไว้ในเตกีลาอยู่ร่วมเ
